മഴയോർമ്മ – 1[ OLIVER DUST ]

ആദ്യ മഴ

മൂന്നാറിൽ അന്ന് രാത്രി നിർത്താതെ മഴയായിരുന്നു.

ടാക്സിക്കാരൻ ബാഗ് ഇറക്കി വെച്ച് “ശരി സാറേ” എന്നും പറഞ്ഞ് വണ്ടി തിരിച്ചു. അർജുൻ ഗേറ്റിനു മുന്നിൽ നനഞ്ഞൊലിച്ച് നിന്നു. നാല് വർഷം കഴിഞ്ഞാണ് ഈ വീട് കാണുന്നത്. ഗേറ്റിൽ തുരുമ്പ്, മുറ്റത്ത് നിറയെ കരിയില, അച്ഛൻ നട്ട റോസാച്ചെടികൾ കാടായി. എന്നാലും വീട് അതേ വീട് തന്നെ.

താഴത്തെ ജനലിൽ ഒരു മഞ്ഞ വെളിച്ചം കത്തുന്നുണ്ട്.

“ഇതെന്താ, വീട് പൂട്ടിക്കിടക്കുകയാണെന്നല്ലേ വക്കീൽ പറഞ്ഞത്?” അവൻ തന്നോട് തന്നെ പറഞ്ഞു.

ബെല്ലടിക്കാൻ കൈ പൊക്കുമ്പോഴേക്കും വാതിൽ തുറന്നു.

“ആരാ അവിടെ?”

ഒരു പെൺകുട്ടി. കയ്യിൽ ഒരു കട്ടിയുള്ള പുസ്തകം, അതും ഒരു വടി പോലെ ഓങ്ങിപ്പിടിച്ചിട്ടുണ്ട്. അഴിഞ്ഞുതുടങ്ങിയ മുടിക്കെട്ട്, ഒരു നീല ഷാൾ, കണ്ണിൽ പേടിയും ധൈര്യവും കലർന്ന ഒരു നോട്ടം.

“ഞാൻ അർജുൻ. ഇത് എന്റെ വീടാ.”

അവൾ അവനെ തലമുതൽ കാൽ വരെ നോക്കി. പിന്നെ ചുമരിലെ ഫോട്ടോയിലേക്ക് നോക്കി, വീണ്ടും അവനെ നോക്കി. “ഓ… സാറിന്റെ മോനാ. കേറി വാ, ആകെ നനഞ്ഞല്ലോ.”

അകത്ത് കേറിയപ്പോൾ അവൻ ഒന്ന് അമ്പരന്നു. ഹാൾ മുഴുവൻ പുസ്തകങ്ങൾ. ജനലരികിൽ കുഞ്ഞുകുഞ്ഞു മരമേശകൾ, ഓരോന്നിലും ഓരോ വിളക്ക്. മൂലയ്ക്ക് ഒരു കോഫി മെഷീൻ. ബോർഡിൽ ചോക്ക് കൊണ്ടെഴുതിയിരിക്കുന്നു: “ഇന്നത്തെ ചായ: ഇഞ്ചി, ഏലക്ക.”

“ഇതെന്താ ഇവിടെ…”

“കഫേയാ,” അവൾ ഒരു തോർത്ത് എറിഞ്ഞുകൊടുത്തു. “ഞാൻ മീര. ഇവിടെ ഒരു ബുക്ക് കഫേ നടത്തുന്നുണ്ട്. ഏഴ് വർഷമായി. സാർ സമ്മതിച്ചതാ. ഒരു രൂപ വാടക പോലും വാങ്ങീട്ടില്ല, കേട്ടോ.

ഇപ്പഴേ പറഞ്ഞേക്കാം.”

“അച്ഛൻ ഇതൊന്നും എന്നോട് പറഞ്ഞിട്ടില്ലല്ലോ.”

“അതിപ്പോ അച്ഛൻ പലതും പറയില്ല,” മീര ചിരിച്ചു. “പക്ഷേ നിങ്ങളെപ്പറ്റി ദിവസവും പറയും. ഫോണിൽ ഫോട്ടോ എടുത്ത് കാണിക്കും. ‘ഇതെന്റെ മോനാ, ദുബായിലാ’ എന്ന് വരുന്നവരോടൊക്കെ. ഞങ്ങൾക്ക് മടുത്തു കേട്ട് കേട്ട്.”

അർജുന് ചിരി വന്നു, ഒപ്പം തൊണ്ടയിൽ ഒരു ചെറിയ കനവും. അച്ഛൻ ഇങ്ങനെ പറയുമായിരുന്നോ? തന്നോടൊന്നും ഒരിക്കലും പറഞ്ഞിട്ടില്ലല്ലോ.

“അവിടെ ഇരിക്ക്. ഞാൻ ഒരു ചായ ഇടാം. ഇല്ലെങ്കിൽ നിങ്ങൾ ഇവിടെ നിന്ന് ഐസ് ആയിപ്പോകും.”

മീര അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ആവി പറക്കുന്ന ചായയുമായി വന്നു. “ഇഞ്ചിയും ഏലക്കയും ഉണ്ട്. മധുരം കുറവാ. പറ്റില്ലെങ്കിൽ പറയണം.”

കപ്പ് വാങ്ങുമ്പോൾ അവരുടെ വിരലുകൾ തമ്മിൽ തൊട്ടു. ഒരു നിമിഷം മാത്രം. പക്ഷേ അവൾ പെട്ടെന്ന് കൈ വലിച്ചു. എന്നിട്ട് ഒന്നും സംഭവിക്കാത്തതുപോലെ മേശ തുടയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. തുടച്ചു കഴിഞ്ഞ മേശ വീണ്ടും തുടയ്ക്കുന്നത് അർജുൻ ശ്രദ്ധിച്ചു. അവൻ ചായ ഊതിക്കുടിക്കുന്ന ഭാവത്തിൽ ചിരി ഒളിപ്പിച്ചു.

ചായ കുടിച്ചപ്പോൾ അവൻ ഒന്ന് നിന്നു. “ഇതിന്റെ രുചി… എന്റെ അമ്മ ഉണ്ടാക്കുന്നത് പോലെ.”

“സാർ പഠിപ്പിച്ചതാ. ഏലക്ക ചതയ്ക്കണം, പൊടിക്കരുതെന്ന്. ‘എന്റെ ഭാര്യ അങ്ങനാ ചെയ്തിരുന്നത്’ എന്ന് എപ്പോഴും പറയും.” മീര കുറച്ച് നേരം അവനെ നോക്കി. “ആദ്യം ഞാൻ വിചാരിച്ചു ഏതോ പഴയ പ്രേമമായിരിക്കുമെന്ന്. പിന്നെയാ മനസ്സിലായത് ഭാര്യയെപ്പറ്റിയാണെന്ന്. എന്തൊരു മനുഷ്യൻ.”

അർജുൻ ചിരിച്ചു. കണ്ണ് ചെറുതായി നനഞ്ഞു. പക്ഷേ അത് സങ്കടം ആയിരുന്നില്ല. ഒരുപാട് കാലമായി ഉള്ളിൽ ഉറച്ചിരുന്ന എന്തോ ഒന്ന് ഒന്ന് ഇളകിയതാണ്.

“ഞാൻ ഒരാഴ്ചയേ

ഉണ്ടാകൂ,” അവൻ പറഞ്ഞു. “വീട് വിൽക്കാനാ വന്നത്.”

മീരയുടെ മുഖം ഒന്ന് മാറി. പക്ഷേ അവൾ വേഗം ചിരി വരുത്തി. “ഒരാഴ്ച ഒരുപാട് സമയമാ, മാഷേ. ഈ വീട്ടിൽ ഒരാഴ്ച നിന്നാൽ ആർക്കായാലും മനസ്സ് മാറും.”

“എനിക്ക് മാറില്ല.”

“നമുക്ക് കാണാം,” അവൾ പുരികം പൊക്കി. “പന്തയം?”

“എന്ത് പന്തയം?”

“ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞും നിങ്ങൾ വീട് വിൽക്കാൻ തന്നെ തീരുമാനിച്ചാൽ, ഞാൻ ഇറങ്ങിത്തരാം. പക്ഷേ മനസ്സ് മാറിയാൽ…”

“മാറിയാൽ?”

“അപ്പോൾ പറയാം.” അവൾ ചിരിച്ചു. ഇത്തവണ ശരിക്കും ചിരിച്ചു. ആ ചിരി കണ്ടപ്പോൾ അർജുന് തോന്നി, ഈ പന്തയം തോറ്റാലും അത്ര നഷ്ടമില്ലെന്ന്.

രാവിലെ ആറ് മണിക്ക് അർജുൻ ഉണർന്നത് ഒരു മണം കാരണമാണ്. കാപ്പിയുടെയും ചൂടപ്പത്തിന്റെയും മണം. കുറച്ച് നേരം അവൻ കണ്ണടച്ച് കിടന്നു. കുട്ടിക്കാലത്തെ രാവിലെ പോലെ. പിന്നെ എഴുന്നേറ്റ് ജനൽ തുറന്നു.

മഞ്ഞ്. തേയിലക്കുന്നുകൾ മുഴുവൻ വെള്ള പുതച്ച് കിടക്കുന്നു. മഴ നിന്നിരുന്നു, ഇലകളിൽ നിന്ന് തുള്ളികൾ ഇറ്റുന്നു. ദൂരെ ഒരു അരുവി ഒഴുകുന്ന ശബ്ദം. ദുബായിലെ രാവിലെ ഒരു അലാറം ആയിരുന്നു. ഇവിടത്തെ രാവിലെ ഒരു സമ്മാനം പോലെ.

“ഹോ,” അവൻ അറിയാതെ പറഞ്ഞു.

താഴെ ചെല്ലുമ്പോൾ മീര ചുവന്ന ഏപ്രൺ ഇട്ട് ഓരോ മേശയിലും ഓരോ ചെറിയ കാട്ടുപൂവ് വെക്കുകയാണ്. കാൽപ്പെരുമാറ്റം കേട്ട് തിരിഞ്ഞു.

“ഗുഡ് മോർണിംഗ്. ഉറങ്ങിയോ?”

“ഉറങ്ങി. എത്ര കാലത്തിന് ശേഷമാണെന്ന് അറിയാമോ?”

“ഇവിടത്തെ കാറ്റ് അങ്ങനാ. ആദ്യത്തെ ദിവസം എല്ലാരും കല്ല് പോലെ ഉറങ്ങും. ഇരിക്ക്, അപ്പവും മുട്ടക്കറിയും ഉണ്ട്. ഞാൻ

ഉണ്ടാക്കിയതാ. പിടിച്ചില്ലെങ്കിൽ മുഖത്ത് കാണിക്കരുത്. മനസ്സിൽ വിചാരിച്ചോ.”

അവൻ ഒരു കഷണം അപ്പം മുട്ടക്കറിയിൽ മുക്കി വായിൽ വെച്ചു. മീര അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുകയാണ്. കൈ അരയിൽ വെച്ച്, ചുണ്ട് കടിച്ച്.

“എങ്ങനെയുണ്ട്?”

“കുരുമുളക് ഇത്തിരി കൂടുതലാ.”

അവളുടെ മുഖം വാടി. “ഓ…”

“പക്ഷേ,” അവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു, “ഇതുപോലെ ഒരു അപ്പം ഞാൻ കഴിച്ചിട്ട് കൊല്ലങ്ങളായി. ഒരെണ്ണം കൂടി തരുമോ?”

മീര അവനെ നോക്കി. പിന്നെ ചിരിച്ചു. കണ്ണ് വരെ എത്തുന്ന ചിരി. അർജുൻ ഉള്ളിൽ വിചാരിച്ചു, ഈ ചിരി കാണാൻ വേണ്ടി ഇനിയും കുറ്റം പറയാമല്ലോ. എന്നിട്ട് അങ്ങനെ വിചാരിച്ചതിൽ അവൻ തന്നെ അന്തംവിട്ടു.

എട്ട് മണിയായപ്പോൾ കഫേയിൽ ആളുകൾ വരാൻ തുടങ്ങി. ആദ്യം വന്നത് ഒരു വയസ്സൻ, ഖദർ ഷർട്ടും കയ്യിൽ കുടയും. “മീരക്കുട്ടീ, എന്റെ ചായ!” എന്ന് വിളിച്ച് നേരെ മൂലയിലെ കസേരയിൽ ഇരുന്നു.

“ഇതാരാ?” അയാൾ അർജുനെ ചൂണ്ടി.

“മേനോൻ സാറിന്റെ മോൻ. അർജുൻ.”

അയാൾ ചാടി എഴുന്നേറ്റ്, അർജുന്റെ കൈ പിടിച്ച് കുലുക്കി. “ഞാൻ ഗോപാലൻ. നിന്റെ അച്ഛന്റെ ചങ്ങാതിയാ. എല്ലാ ദിവസവും ഇവിടെ വരും. എടാ, ഇതാണോ നീ? ഫോട്ടോയിൽ കണ്ടതിനെക്കാൾ മെലിഞ്ഞു പോയല്ലോ. ദുബായിൽ ഭക്ഷണം ഒന്നും കിട്ടില്ലേ?”

“കിട്ടും ചേട്ടാ, ഉണ്ടാക്കാൻ അറിയില്ല.”

“അതിനല്ലേ കല്യാണം കഴിക്കുന്നത്!” ഗോപാലൻ കണ്ണിറുക്കി, എന്നിട്ട് മീരയെ നോക്കി. “എന്താ മീരക്കുട്ടീ?”

“ചേട്ടാ, ചായ എടുക്കട്ടെ?” മീര തിരിഞ്ഞു നടന്നു. പക്ഷേ ചെവിയുടെ അറ്റം ചുവന്നത് അർജുൻ കണ്ടു.

ഉച്ച വരെ അവൻ അവിടെ തന്നെ

ഇരുന്നു. വരുന്നവരൊക്കെ അവനെ പരിചയപ്പെട്ടു. എല്ലാവർക്കും മീരയെ അറിയാം. ആർക്ക് മധുരം കുറവ്, ആർക്ക് ഇഞ്ചി കൂടുതൽ, ആർക്ക് ഒന്നും ചോദിക്കേണ്ട, അവൾക്ക് എല്ലാം ഓർമ്മയുണ്ട്. ഓരോ ആളെയും അവൾ സ്വന്തം ആളെപ്പോലെ നോക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അർജുന് മനസ്സിലായി, ഇത് ഒരു കട അല്ല. ഇത് അവളുടെ വീടാണ്.

“നീ ഇങ്ങനെ നോക്കി നിൽക്കാതെ ഒരു കപ്പ് എടുത്ത് തന്ന് സഹായിക്ക്,” മീര പെട്ടെന്ന് പറഞ്ഞു. “എന്നെ നോക്കിയിരുന്നാൽ ചായ ഉണ്ടാകില്ല.”

അർജുൻ ഞെട്ടി. “നീ… നീ എന്ന് വിളിച്ചു.”

മീര ഒരു നിമിഷം നിന്നു. “ശ്ശോ, ഞാൻ അറിയാതെ… സോറി, ‘നിങ്ങൾ’ എന്ന് പറയാം.”

“വേണ്ട,” അവൻ ഒരു കപ്പ് എടുത്ത് കൊടുത്തു. “നീ എന്ന് തന്നെ വിളി. നല്ല രസം.”

അവളുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് ഒരു സ്പൂൺ താഴെ വീണു.

\* \* \*

ഉച്ച കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഒരു വെള്ള കാർ മുറ്റത്ത് വന്നു. ഇറങ്ങിയത് തടിച്ച ഒരു മനുഷ്യൻ, കഴുത്തിൽ വലിയ സ്വർണ്ണ ചെയിൻ, കയ്യിൽ ഒരു ഫയൽ. സെബാസ്റ്റ്യൻ. ഒരു റിസോർട്ട് കമ്പനിക്ക് വേണ്ടി വീടും സ്ഥലവും വാങ്ങാൻ വന്ന ബ്രോക്കർ.

“ഹാ, അർജുൻ സാർ! എന്തൊരു സ്ഥലം! ഈ പഴയ വീട് പൊളിച്ച് ഇരുപത് മുറികളുള്ള ഒരു ലക്ഷ്വറി റിസോർട്ട്. തുക കേട്ടാൽ സാർ ഞെട്ടും.”

അയാൾ ഒരു കടലാസിൽ ഒരു സംഖ്യ എഴുതി നീട്ടി. അർജുൻ നോക്കി. ദുബായിലെ പത്ത് വർഷത്തെ ശമ്പളത്തിനെക്കാൾ വലുത്.

പൊളിക്കുമെന്ന് പറഞ്ഞല്ലോ,” പിന്നിൽ നിന്ന് ഒരു ശബ്ദം. മീര വാതിൽക്കൽ കൈ കെട്ടി

നിൽക്കുന്നു. “അപ്പോൾ ഈ കഫേ?”

സെബാസ്റ്റ്യൻ അവളെ ഒന്ന് അടിമുടി നോക്കി. “ആഹ്, മോളാണോ ഇവിടത്തെ ചായക്കടക്കാരി? സാരമില്ല, വേറെ എവിടെയെങ്കിലും ഒരു കട കിട്ടും.”

“ചായക്കട അല്ല, ഇത് ബുക്ക് കഫേയാ,” മീര ശബ്ദം ഉയർത്താതെ പറഞ്ഞു. “പിന്നെ, മോളെന്ന് വിളിക്കണ്ട. ഞാൻ ചേട്ടന്റെ മോളൊന്നുമല്ല.”

“അർജുൻ സാറേ, ഇതൊക്കെ ബിസിനസ്സാ…”

“ഞാൻ ആലോചിച്ച് പറയാം,” അർജുൻ ഇടയിൽ കയറി. “നാളെ വിളിക്കാം.”

സെബാസ്റ്റ്യൻ കാർഡ് കൊടുത്ത് ഒരു പ്ലാസ്റ്റിക് ചിരിയോടെ പോയി. കാർ വളവ് തിരിഞ്ഞപ്പോൾ മീര അർജുനെ നോക്കി.

“ആലോചിക്കാൻ എന്തിരിക്കുന്നു. നീ തീരുമാനിച്ചിട്ടല്ലേ വന്നത്.”

“മീരേ…”

“ഞാൻ ഒന്നും പറയുന്നില്ല,” അവൾ കൈ ഉയർത്തി. “വീട് നിന്റേതാ. എനിക്ക് ഒരവകാശവും ഇല്ല.” അവൾ തിരിഞ്ഞ് അകത്തേക്ക് നടന്നു. വേഗത്തിൽ. വളരെ വേഗത്തിൽ.

അവൻ കുറച്ച് നേരം മുറ്റത്ത് നിന്നു. കടലാസ് നോക്കി. പിന്നെ അത് ചുരുട്ടി പോക്കറ്റിൽ ഇട്ടു.

അകത്ത് മീര ഒരു മേശ തുടയ്ക്കുകയാണ്. വേണ്ടതിലും ഇത്തിരി കൂടുതൽ ശക്തിയിൽ. അവൻ വാതിൽക്കൽ ചാരി നിന്നു.

“ഈ മേശയോട് എന്തിനാ ഇത്ര ദേഷ്യം?”

“മേശയോടല്ല.”

“അറിയാം.” അവൻ അടുത്ത് ചെന്നു. “ഞാൻ ഒന്നും ഉറപ്പ് പറഞ്ഞിട്ടില്ല, മീരേ. ഇപ്പോൾ ആ കടലാസ് പോക്കറ്റിൽ ഉണ്ട്. പക്ഷേ ഇന്നലെ രാത്രി മുതൽ എനിക്ക് ഉറപ്പ് ഇത്തിരി കുറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. കാരണം ഒരു ചായക്കാരി.”

“ബുക്ക് കഫേക്കാരി,” അവൾ തിരുത്തി. പക്ഷേ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചെറിയ ചിരി വന്നു, അവൾ അത് അമർത്തി.

“ബുക്ക് കഫേക്കാരി.”

മീര തുണി താഴെ വെച്ചു. അവനെ നോക്കി.

കുറച്ച് നേരം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. പിന്നെ പതുക്കെ, “എനിക്ക് പേടിയാ, അർജുൻ. ഇവിടം എനിക്ക് എന്റെ സ്ഥലമാ. ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായിട്ടാ ഒരിടം എനിക്ക് അങ്ങനെ തോന്നിയത്.”

“എനിക്ക് മനസ്സിലാകും.”

“ഇല്ല, നിനക്ക് മനസ്സിലാവില്ല.” അവൾ ചിരിച്ചു. “പക്ഷേ നീ മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്. അത് മതി ഇപ്പോൾ.”

\* \* \*

“നാളെ രാവിലെ ഒരു സ്ഥലം കാണിക്കാം,” ആ വൈകുന്നേരം മീര പറഞ്ഞു. “വീട് വിൽക്കണോ വേണ്ടയോ എന്ന് ആലോചിക്കുന്നതിന് മുൻപ് ഒന്ന് കാണണം.”

“എവിടെ?”

“കണ്ടാൽ മതി. പക്ഷേ അഞ്ച് മണിക്ക് എഴുന്നേൽക്കണം.”

“അഞ്ച്?” അർജുൻ ഞെട്ടി. “ഞാൻ ലീവിലാ.”

“ലീവിൽ ആരും ഉറങ്ങുകയല്ല, ജീവിക്കുകയാ.”

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ അഞ്ചരയ്ക്ക് അവൻ ഒരു ജാക്കറ്റും ഇട്ട് തണുത്ത് വിറച്ച് മുറ്റത്ത് ഇറങ്ങി. മീര ഒരു കുടയും കയ്യിൽ ഒരു ഫ്ലാസ്കും പിടിച്ച് കാത്തുനിൽക്കുന്നു.

“ഇതാണോ നിന്റെ ലീവ് സ്റ്റൈൽ?” അവൾ ചിരിച്ചു. “വാ.”

അവർ തോട്ടത്തിലൂടെ നടന്നു. മഞ്ഞ് കാരണം പത്ത് അടിക്കപ്പുറം ഒന്നും കാണില്ല. ഇലകളിൽ നിന്ന് വെള്ളത്തുള്ളികൾ അവരുടെ മുടിയിൽ വീണു. മീര മുന്നിൽ, അവൻ പിന്നിൽ. ഇടയ്ക്ക് അവൾ കാൽ തെന്നി, അവൻ വേഗം കയ്യിൽ പിടിച്ചു.

“ശ്രദ്ധിച്ച് നടക്ക് പെണ്ണേ.”

“ഞാൻ ഇവിടെ ദിവസവും നടക്കുന്നതാ,” അവൾ കൈ വിടുവിക്കാതെ തന്നെ പറഞ്ഞു.

“എന്നിട്ടും തെന്നിയല്ലോ.”

“അത് നീ പിന്നിൽ നടക്കുന്നത് കൊണ്ടാ. ശ്രദ്ധ മാറി.”

അവൻ ചിരിച്ചു. കൈ വിട്ടില്ല. അവളും വിടാൻ ശ്രമിച്ചില്ല. അങ്ങനെ കൈ കോർത്ത് അവർ കുന്ന് കയറി. ആരും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

മുകളിൽ

എത്തിയപ്പോൾ ഒരു ചെറിയ പാറ. അവിടെ ഇരുന്ന് മീര ഫ്ലാസ്ക് തുറന്നു. ചൂട് ചായ. രണ്ട് കപ്പ് ഒഴിച്ചു. “ഇനി കണ്ണ് തുറന്ന് നോക്ക്, മിസ്റ്റർ ദുബായ്.”

അവൻ നോക്കി.

ആ നിമിഷം സൂര്യൻ മലകൾക്ക് പിന്നിൽ നിന്ന് ഉയർന്നു. മഞ്ഞ് സ്വർണ്ണ നിറമായി. താഴെ തേയിലത്തോട്ടം ഒരു പച്ച കടൽ പോലെ ഇളകി. മേഘങ്ങൾ അവരുടെ കാൽക്കീഴിൽ ഒഴുകുന്നു. അവൻ ശ്വാസം പിടിച്ച് ഇരുന്നുപോയി.

“ദുബായിൽ ബുർജ് ഖലീഫ ഉണ്ടാകും,” മീര പറഞ്ഞു. “പക്ഷേ അതിന്റെ മുകളിൽ നിന്ന് ഇങ്ങനെ കാണാൻ പറ്റില്ലല്ലോ.”

“ഇല്ല,” അവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. “ഇതൊരു വേറെ ലോകം തന്നെ.”

നീ ഇവിടെ ജനിച്ചവനാ, അർജുൻ. ഇത് നിന്റെ ലോകമാ. നീ മറന്നുപോയതാ.”

അവൻ അവളെ നോക്കി. പ്രഭാതത്തിന്റെ വെളിച്ചം അവളുടെ മുഖത്ത് വീണു. കവിളിൽ ഒരു തുള്ളി മഞ്ഞ്. മുടിയിഴകൾ കാറ്റിൽ ഇളകുന്നു. അവൾ ദൂരേക്ക് നോക്കി ചിരിച്ച് ഇരിക്കുകയാണ്, താൻ എത്ര ഭംഗിയുള്ളവളാണെന്ന് ഒട്ടും അറിയാതെ.

“മീരേ.”

“ഉം?”

“നീ നോക്കുന്നത് മലയാണ്. പക്ഷേ ഞാൻ നോക്കുന്നത് മറ്റൊന്നാ.”

അവൾ തിരിഞ്ഞു. അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ എന്താണെന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി. അവളുടെ കയ്യിൽ ചായക്കപ്പ് ചെറുതായി വിറച്ചു.

“കവിതയൊക്കെ വരുന്നുണ്ടല്ലോ, ദുബായ്ക്കാരാ,” അവൾ ചെറിയ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.

“അച്ഛന്റെ ഡിഎൻഎ ആയിരിക്കും.”

ആ വാക്ക് കേട്ട് അവർ രണ്ടുപേരും ചിരിച്ചു. ചിരി നിന്നപ്പോൾ മീര അവന്റെ തോളിൽ പതുക്കെ ചാഞ്ഞു. അവൻ കൈ അവളുടെ ചുറ്റും ഇട്ടു. അവർ കുറേ നേരം അങ്ങനെ ഇരുന്നു. സൂര്യൻ

ഉയർന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. ഒരു വാക്കും വേണ്ടായിരുന്നു.

തിരിച്ച് ഇറങ്ങുമ്പോൾ മഴ പെയ്തുതുടങ്ങി. കുട ഒന്നേ ഉള്ളൂ. അവർ ഒരു കുടയ്ക്കുള്ളിൽ ഒട്ടി നടന്നു. അവന്റെ കൈ അവളുടെ അരയിൽ. അവളുടെ തല അവന്റെ നെഞ്ചോട് ചേർന്ന്. കുടയുടെ പുറത്ത് മഴ, അകത്ത് രണ്ട് ഹൃദയങ്ങളുടെ ശബ്ദം.

“നിനക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടോ?” മീര ചോദിച്ചു.

“ഇഷ്ടപ്പെട്ടു.”

“എന്ത്? മലയോ?”

“എല്ലാം.” അവൻ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ പതുക്കെ ചുണ്ട് അമർത്തി. നടക്കുന്നതിനിടയിൽ, ഒരു നിമിഷം മാത്രം.

മീര നടത്തം നിർത്തി. പിന്നെ പറഞ്ഞു, “ഇനിയും ഇങ്ങനെ ചെയ്താൽ എനിക്ക് വഴി തെറ്റും.”

“എങ്കിൽ ഞാൻ വഴി കാണിക്കാം.”

\* \* \*

അന്ന് വൈകുന്നേരം മഴ വീണ്ടും കനത്തു. ഏഴ് മണിയായപ്പോൾ കറണ്ട് പോയി. കഫേയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നവർ കുട പിടിച്ച് ഓടി. വീട് മുഴുവൻ ഇരുട്ട്.

മീര ഒരു പെട്ടിയിൽ നിന്ന് മെഴുകുതിരികൾ എടുത്ത് ഓരോ മേശയിലും കത്തിച്ചു വെച്ചു. ചെറിയ തീനാളങ്ങൾ ഇളകി. പുസ്തകങ്ങളുടെ നിഴൽ ചുമരിൽ ആടി. മഴയുടെ ശബ്ദം, പഴയ പുസ്തകങ്ങളുടെ മണം. അർജുന് തോന്നി, ലോകത്തിൽ വേറെ ഒരു സ്ഥലം ഇല്ലെന്ന്.

“ഇതാ എന്റെ ഏറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ട സമയം,” മീര ഒരു മേശയ്ക്കരികിൽ ഇരുന്നു. “കറണ്ട് പോകുമ്പോൾ. എല്ലാവരും തിരക്ക് മറക്കും. പിന്നെ ശരിക്കും സംസാരിക്കും.”

അവൾ രണ്ട് കപ്പിൽ ചൂട് ചോക്കലേറ്റ് ഒഴിച്ചു. “ഇത് എന്റെ സീക്രട്ട് റെസിപ്പി.”

അവൻ ഒരു കവിൾ കുടിച്ചു. “ഇതിൽ എരിവുണ്ടല്ലോ!”

“ഉണ്ടാകണം. ജീവിതത്തിലും ഇത്തിരി എരിവ് വേണം. ഇല്ലെങ്കിൽ വെറും മധുരം മാത്രമാകും. മടുക്കും.”

അവർ ഒരുപാട് സംസാരിച്ചു.

മണിക്കൂറുകളോളം. അവൾ ഇടുക്കിയിലെ ഒരു ചെറിയ ഗ്രാമത്തിൽ വളർന്നത് പറഞ്ഞു. അമ്മ തയ്യൽക്കടയിൽ പണിയെടുത്ത് അവളെ പഠിപ്പിച്ചത്. ഒരു ബുക്ക്ഷോപ്പിൽ പാർട്ട് ടൈം ജോലി ചെയ്തതും അവിടെ വെച്ച് പുസ്തകങ്ങളുമായി പ്രേമത്തിലായതും.

“മനുഷ്യരെ പേടിയായിരുന്നു,” അവൾ ചിരിച്ചു. “പുസ്തകം തിരിച്ച് ഒന്നും ചോദിക്കില്ലല്ലോ. ഇഷ്ടമുള്ളത്ര കൂടെ ഇരിക്കാം. മതിയായാൽ അടച്ചു വെക്കാം.”

“ഇപ്പോഴും മനുഷ്യരെ പേടിയാണോ?”

മീര അവനെ നോക്കി. മെഴുകുതിരിവെളിച്ചം അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ തിളങ്ങി. “ചിലരെ. എല്ലാവരെയുമല്ല.”

“എന്നെ?”

“നിന്നെ ആദ്യത്തെ ദിവസം പേടിയായിരുന്നു. ‘ഇയാൾ എന്റെ എല്ലാം കൊണ്ടുപോകും’ എന്ന് തോന്നി.”

“ഇപ്പോൾ?”

“ഇപ്പോൾ പേടി വേറെയാ.”

“എന്തിനെ?”

അവൾ ഉത്തരം പറഞ്ഞില്ല. പകരം ചുമരിലെ പഴയ റേഡിയോ ഓൺ ചെയ്തു. ഒരു പഴയ മലയാളം പ്രണയഗാനം പതുക്കെ ഒഴുകി വന്നു. ആദ്യത്തെ രാത്രി അവൾ മൂളിയത് ഇതേ പാട്ടാണ്.

അർജുൻ എഴുന്നേറ്റു. അവളുടെ മുന്നിൽ കൈ നീട്ടി. “വാ.”

“എന്ത്? ഡാൻസോ? ഇവിടെ?”

“ഇവിടെ. ഇപ്പോൾ. ആരും കാണില്ല.”

“എനിക്ക് ഡാൻസ് അറിയില്ല.”

“എനിക്കും അറിയില്ല. അപ്പൊ തുല്യം.”

അവൾ ഒരു നിമിഷം ശങ്കിച്ചു, പിന്നെ അവന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു. അവൻ അവളെ പതുക്കെ ചേർത്തു. ഒരു കൈ അവളുടെ അരയിൽ, മറ്റേ കൈ അവളുടെ കയ്യിൽ. അവളുടെ നെറ്റി അവന്റെ നെഞ്ചിൽ. അവർ ആടി. ഡാൻസ് എന്ന് പറയാൻ പറ്റില്ല, വെറുതെ ഒരു ആട്ടം, ഒരു ഒഴുക്ക്.

അർജുൻ.”

“ഉം.”

“നിന്റെ ഹൃദയം വല്ലാതെ മിടിക്കുന്നുണ്ട്.”

“അറിയാം.”

“എന്താ കാരണം?”

“നീ.”

മീര തല ഉയർത്തി. അവരുടെ മുഖങ്ങൾ ഒരു ശ്വാസത്തിന്റെ

അകലത്തിൽ. അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ ചെറുതായി വിടർന്നു. അവൻ അവളുടെ മുഖം രണ്ട് കൈകൊണ്ടും എടുത്തു. പെരുവിരൽ കൊണ്ട് അവളുടെ കവിളിൽ തൊട്ടു.

“ഞാൻ ഒന്നും ഉറപ്പ് പറയുന്നില്ല,” അവൻ മന്ത്രിച്ചു. “പക്ഷേ ഈ നിമിഷം ഞാൻ ഇവിടെ അല്ലാതെ വേറെ എവിടെയും ഇരിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല.”

“അത് മതി,” മീര പറഞ്ഞു. “ഇപ്പോൾ അത് മതി.”

അവൻ കുനിഞ്ഞു. അവൾ കാൽവിരലുകളിൽ ഉയർന്നു.

ആദ്യ ചുംബനം ഒരു ചോദ്യം പോലെ ആയിരുന്നു. ചുണ്ടുകൾ തമ്മിൽ പതുക്കെ, ഒരു ചെറിയ സ്പർശം. മീര കണ്ണടച്ചു. അവളുടെ കൈകൾ അവന്റെ കഴുത്തിന് ചുറ്റും കയറി. രണ്ടാമത്തെ ചുംബനം ഉത്തരം ആയിരുന്നു. ആഴമുള്ള, ദീർഘമായ, ഇത്രയും ദിവസത്തെ മുഴുവൻ കാത്തിരിപ്പും ഒറ്റയടിക്ക് ഒഴുകിയ ഒന്ന്. അവളുടെ ശ്വാസം അവന്റെ ശ്വാസത്തിൽ ലയിച്ചു. അവൻ അവളെ കൂടുതൽ ചേർത്തു പിടിച്ചു. അവളുടെ വിരലുകൾ അവന്റെ മുടിയിൽ ഇഴഞ്ഞു.

പുറത്ത് മഴ പെയ്തുകൊണ്ടേയിരുന്നു. റേഡിയോയിൽ പാട്ട് തീർന്നിരുന്നു. ഇപ്പോൾ ആ മുറിയിൽ അവരുടെ ശ്വാസത്തിന്റെ ശബ്ദം മാത്രം.

ഒടുവിൽ അവർ പിരിഞ്ഞു. മീരയുടെ കണ്ണുകൾ പാതി അടഞ്ഞിരുന്നു. അവൾ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ തല ചായ്ച്ച് ചെറുതായി ചിരിച്ചു.

“എന്താ?”

“ഒന്നുമില്ല,” അവൾ പറഞ്ഞു. “എന്റെ കാല് വിറയ്ക്കുന്നു. അത്രേയുള്ളൂ.”

അവൻ ചിരിച്ചു. അവളെ പൊക്കിയെടുത്തു. “എന്താ ഇത്?” അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവന്റെ തോളിൽ അടിച്ചു. “ഇറക്കി വിട്! വീഴും!”

“വിടില്ല.”

“അർജുൻ!”

“ഇന്ന് ഒന്നും ഇറക്കി വിടുന്ന പ്രശ്നമില്ല.”

\* \* \*

ആ രാത്രി കഫേയിലെ മെഴുകുതിരികൾ ഒന്നൊന്നായി ഉരുകി തീർന്നു. മുകളിലത്തെ മുറിയിൽ

ഒരു വിളക്ക് മാത്രം ബാക്കി. അതിന്റെ മഞ്ഞ വെളിച്ചം ചുമരിൽ രണ്ട് നിഴലുകളെ ഒന്നാക്കി.

മീര ജനലരികിൽ നിൽക്കുകയാണ്. മഴ ചില്ലിൽ വരകൾ വരയ്ക്കുന്നത് നോക്കി. അവൻ പിന്നിൽ വന്ന് അവളെ ചേർത്തു പിടിച്ചു. അവന്റെ താടി അവളുടെ തോളിൽ. അവളുടെ ചെവിക്ക് പിന്നിൽ അവൻ പതുക്കെ ചുംബിച്ചു. അവൾ ഒന്ന് വിറച്ചു.

“തണുക്കുന്നുണ്ടോ?”

“ഇല്ല.” അവൾ പറഞ്ഞു. “നീ ഉള്ളപ്പോൾ ഇല്ല.”

അവൾ തിരിഞ്ഞു. അവന്റെ മുഖം രണ്ട് കയ്യും കൊണ്ട് എടുത്തു. “അർജുൻ, ഞാൻ ഒരു കാര്യം പറയട്ടെ? എനിക്ക് ഇതൊക്കെ പുതിയതാ. ഇത്ര അടുത്ത് ആരെയും ഞാൻ വിട്ടിട്ടില്ല. എനിക്ക് ഇത്തിരി പേടിയുണ്ട്, പക്ഷേ… പക്ഷേ എനിക്ക് വേണം.”

അവൻ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ നെറ്റി മുട്ടിച്ചു. “ഒരിക്കലും നിന്നെ വേദനിപ്പിക്കില്ല. എപ്പോഴെങ്കിലും വേണ്ടെന്ന് തോന്നിയാൽ, ഒരു വാക്ക് പറഞ്ഞാൽ മതി. ഞാൻ നിർത്തും. ഒരു ചോദ്യവും ഇല്ല.”

മീരയുടെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു. പക്ഷേ അത് സന്തോഷത്തിന്റെ നനവായിരുന്നു. “നീ എന്താടാ ഇങ്ങനെ?”

“എങ്ങനെ?”

“ഇത്ര നല്ലവനായി.”

“ഞാനോ? ഞാൻ നിന്റെ കഫേ പൊളിക്കാൻ വന്നവനാ.”

“അത് പിന്നെ നോക്കാം.” അവൾ അവന്റെ ഷർട്ടിന്റെ ബട്ടണിൽ വിരൽ ഓടിച്ചു. “ഇപ്പോൾ നീ വെറുതെ നിൽക്കാതെ എന്നെ ഒന്ന് ചേർത്തു പിടിക്ക്.”

അവൻ പിടിച്ചു. അവളെ കൂടുതൽ അടുപ്പിച്ചു. ചുണ്ടുകൾ വീണ്ടും കൂടിച്ചേർന്നു, ഇത്തവണ ധൃതിയില്ലാതെ. ഓരോ ചുംബനത്തിലും അവൻ അവളെ പുതുതായി അറിയുന്നതുപോലെ. അവളുടെ കഴുത്തിൽ, തോളിൽ, കൈത്തണ്ടയിൽ. അവളുടെ വിരലുകൾ അവന്റെ പുറത്ത് ഇഴഞ്ഞു. ഓരോ സ്പർശവും ഒരു ചെറിയ ചോദ്യമായിരുന്നു, ഓരോ

ഉത്തരവും ഒരു ചെറിയ മന്ത്രമായിരുന്നു.

“ഇത്രയ്ക്ക് സുഖം ഉണ്ടാകുമെന്ന് ഞാൻ അറിഞ്ഞില്ല,” അവൾ അവന്റെ ചെവിയിൽ മന്ത്രിച്ചു.

“ഞാനും.”

വിളക്ക് ആരോ കെടുത്തി. ഇരുട്ടിൽ മഴയുടെ ശബ്ദവും രണ്ട് പേരുടെ ശ്വാസവും മാത്രം. ഒരു ചെറിയ ചിരി, ഒരു ചെറിയ ശബ്ദം, പിന്നെ ഒരു നീണ്ട നിശബ്ദത. ആ രാത്രി അവർക്ക് ഒരുമിച്ച് മാത്രം അറിയാവുന്ന ഒരു ഭാഷ ഉണ്ടായിരുന്നു. അതിൽ വാക്കുകൾ വേണ്ടായിരുന്നു.

\* \* \*

പുലർച്ചെ മഴ ഒന്ന് ശമിച്ചപ്പോൾ മീര അവന്റെ കയ്യിൽ തല വെച്ച് കിടക്കുകയായിരുന്നു. അവളുടെ മുടി അവന്റെ നെഞ്ചിൽ പടർന്നു കിടന്നു. അവൻ അത് വിരലുകൾ കൊണ്ട് പതുക്കെ ചുറ്റി കളിച്ചു.

ഉറങ്ങിയില്ലേ?” അവൾ കണ്ണ് തുറക്കാതെ ചോദിച്ചു.

“ഉറങ്ങാൻ തോന്നുന്നില്ല. ഉറങ്ങിയാൽ ഇത് സ്വപ്നം ആയിരുന്നെന്ന് തോന്നും.”

“ഞാൻ ഇതേ കാര്യം വിചാരിച്ചതാ,” മീര ചിരിച്ചു. “ഇപ്പോൾ നീയും.”

“എന്നിട്ട്? ഇത് സ്വപ്നം ആണോ?”

അവൾ തല പൊക്കി അവന്റെ നെഞ്ചിൽ ഒരു കടി കൊടുത്തു. ചെറുതായി.

“ആ!”

“സ്വപ്നം ആണെങ്കിൽ നോവില്ല.”

അർജുൻ ചിരിച്ചു. അവളെ മറിച്ചിട്ട് നെറ്റിയിൽ, കവിളിൽ, ചുണ്ടിൽ ചുംബിച്ചു. “ഇപ്പോൾ ഉറപ്പായി.”

“ഇത്തിരി.”

“എത്ര തവണ വേണമെങ്കിലും ചോദിച്ചോ. ഞാൻ ഉത്തരം പറയാം.”

അവൾ അവന്റെ കഴുത്തിൽ മുഖം പൂഴ്ത്തി. കുറച്ച് നേരം മിണ്ടിയില്ല. പിന്നെ ചെറിയ ശബ്ദത്തിൽ, “അർജുൻ, നീ ഒരാഴ്ചയേ ഉള്ളൂ എന്ന് പറഞ്ഞില്ലേ?”

“ഉം.”

“ഇന്ന് മൂന്നാം ദിവസമാ.”

“അറിയാം.”

“ബാക്കി നാല് ദിവസം.”

അവൻ കുറച്ച് നേരം ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. പുലർച്ചയുടെ ഇളം

നീല വെളിച്ചം. തേയിലക്കുന്നുകളിൽ മഞ്ഞ് ഉണരുന്നു. എവിടെയോ ഒരു കിളി പാടി.

“ഒരു കാര്യം ചെയ്താലോ?” അവൻ പറഞ്ഞു.

“എന്ത്?”

“ലീവ് ഇത്തിരി നീട്ടിയാലോ?”

മീര തല ഉയർത്തി. കണ്ണ് വിടർന്നു. “എത്ര?”

“ഒരു രണ്ട് ആഴ്ച. അല്ലെങ്കിൽ ഒരു മാസം. നോക്കാം.”

“ഉറപ്പാണോ?”

“ഉറപ്പില്ല,” അവൻ സത്യം പറഞ്ഞു. “പക്ഷേ ശ്രമിക്കാം. എനിക്ക് ഈ പന്തയം തോൽക്കാൻ ആഗ്രഹമുണ്ട്.”

മീര അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി ഒരു വലിയ ചിരി ചിരിച്ചു. എന്നിട്ട് ചാടി അവന്റെ മേലെ കയറി ഇരുന്ന് അവന്റെ കവിളിൽ നിറയെ ഉമ്മ വെച്ചു. “എടാ പോത്തേ! ഇത് നേരത്തെ പറഞ്ഞൂടായിരുന്നോ!”

“ഇപ്പോൾ പറഞ്ഞല്ലോ.”

“ഇപ്പോൾ പറഞ്ഞത് കൊണ്ട് ഇന്ന് എന്റെ ചെലവിൽ ഒരു സ്പെഷ്യൽ ബ്രേക്ഫാസ്റ്റ്. അപ്പം, മുട്ടക്കറി, കുരുമുളക് കുറച്ച്.”

“കുരുമുളക് ഇത്തിരി കൂടുതൽ മതി,” അവൻ ചിരിച്ചു. “ഇപ്പോൾ അതാ എനിക്ക് ഇഷ്ടം.”

പുറത്ത് സൂര്യൻ ഉദിച്ചു. ഓടിൽ മഴത്തുള്ളികൾ ഇറ്റി വീണു. താഴെ കഫേയിൽ ഗോപാലൻ ചേട്ടൻ കുട മടക്കി വെക്കുന്ന ശബ്ദം.

ഒരാഴ്ച എന്ന് പറഞ്ഞ് വന്നവൻ അന്ന് ഉണർന്നത് ഒരു പുതിയ വീട്ടിലായിരുന്നു. ഒരു പുതിയ ഇഷ്ടത്തിലും.

\* \* \*

പാർട്ട്‌ 2 വേണോ……

വായിച്ചിട്ട് എല്ലാരും അഭിപ്രായം കമന്റ്‌ ൽ അറിയിക്കണേ….

പോസറ്റീവ്, നെഗറ്റീവ് എല്ലാം ഷെയർ ചെയ്യുക.