മഴയോർമ്മ – 3[ OLIVER DUST ]

നീലക്കുറിഞ്ഞി പൂക്കുമ്പോൾ

---

# മഴയോർമ്മ: ഭാഗം 3

**നീലക്കുറിഞ്ഞി പൂക്കുമ്പോൾ**

ബാൽക്കണിയിൽ നിന്ന് തിരിച്ചു വന്ന് കിടന്നിട്ടും അർജുന് ഉറക്കം വന്നില്ല. പുലർച്ചെ നാല് മണി ആയപ്പോഴേക്കും അവൻ ഒരു കാര്യം ഉറപ്പിച്ചിരുന്നു. ഇത്രയും കാലം ഭാരമായി തോന്നിയ ഒരു തീരുമാനം, ഒറ്റ രാത്രി കൊണ്ട് വല്ലാതെ ലളിതമായി മാറി.

മീര ഉണർന്നപ്പോൾ അവൻ ജനലിനടുത്ത് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. കയ്യിൽ അച്ഛൻ തന്ന ആ പഴയ പേന.

“എന്താടാ, കോഴി കൂവുന്നതിന് മുമ്പേ എണീറ്റോ?” അവൾ കണ്ണ് തിരുമ്മി ചോദിച്ചു.

“ഉറങ്ങിയില്ല.”

“അയ്യോ, അതെന്താ?” അവൾ ചാടി എഴുന്നേറ്റ് അവന്റെ അടുത്ത് വന്നിരുന്നു. “എന്റെ കൂർക്കംവലി ആണോ?”

“നീ കൂർക്കം വലിക്കില്ല. ചെറുതായി പാട്ട് പാടും. ഉറക്കത്തിൽ.”

“ഞാനോ? ഒരിക്കലുമില്ല!”

“ഉണ്ട്. ആ പഴയ പാട്ട്. ഇന്നലെ രാത്രിയും.”

അവൾ ചുണ്ട് കടിച്ച് ചിരിച്ചു. “ശരി, ശരി. കാര്യം പറ. ആ ഫോൺ വിളിയെ പറ്റിയല്ലേ?”

അർജുൻ അവളെ നോക്കി. “നീ ഉണർന്നിരുന്നോ?”

“കുറച്ച് കേട്ടു. സിംഗപ്പൂർ എന്ന്.” അവൾ അവന്റെ കയ്യിൽ വിരൽ കോർത്തു. “അർജുൻ, ഒരു കാര്യം പറയട്ടെ? നിനക്ക് പോകണമെങ്കിൽ പോണം. ഞാൻ ഇവിടെ ഉണ്ടാകും. ഫോൺ ഉണ്ടല്ലോ. വിമാനം ഉണ്ടല്ലോ. എന്റെ കാര്യം ഓർത്ത് നീ…”

“മീര.”

“ഉം?”

“ഞാൻ പോകുന്നില്ല.”

അവൾ ഒരു നിമിഷം അനങ്ങാതിരുന്നു. “ഇത്ര വേഗം? നീ ഒന്ന് ആലോചിക്ക്. രണ്ട് ദിവസം ഉണ്ടല്ലോ.”

“ആലോചിച്ചു. ഇന്നലെ രാത്രി മുഴുവൻ ആലോചിച്ചു.” അവൻ ചിരിച്ചു. “ഒരു കാര്യം മനസ്സിലായി. സിംഗപ്പൂരിൽ ഫ്ലാറ്റ് ഉണ്ട്, ശമ്പളം ഉണ്ട്. പക്ഷേ രാവിലെ എഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ ആ

ഫ്ലാറ്റിൽ ഒരു കരിഞ്ഞ ദോശയുടെ മണം ഉണ്ടാകില്ല.”

മീരയുടെ കണ്ണ് വിടർന്നു. “ദോശ കരിഞ്ഞത് ഒരു പ്ലസ് പോയിന്റ് ആയോ?”

“എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഏറ്റവും വലിയ പ്ലസ് പോയിന്റ്.”

അവൾ ഒരു ചെറിയ കരച്ചിലും ചിരിയും ചേർന്ന ശബ്ദത്തോടെ അവന്റെ കഴുത്തിൽ ചാടിക്കയറി. “എടാ, ഭ്രാന്താ! നിനക്ക് വട്ടാണ്!”

“ഉണ്ട്. പക്ഷേ ഇത് നല്ല വട്ടാ.”

രാവിലെ പത്ത് മണിക്ക് അവൻ ഡേവിഡിനെ വിളിച്ചു. മീര അടുത്ത് ചെവി ചേർത്ത് നിന്നു. അർജുൻ വളരെ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു, ഈ പോസ്റ്റ് സ്വീകരിക്കാൻ പറ്റില്ല, കാരണം തന്റെ ജീവിതം ഇപ്പോൾ ഇവിടെയാണ്. ഫോണിന്റെ മറുവശത്ത് കുറച്ച് നേരം നിശബ്ദത. പിന്നെ ഡേവിഡ് ചിരിച്ചു.

“അർജുൻ, പത്ത് വർഷത്തിൽ ആദ്യമായാണ് നീ ഒരു കാര്യം ഇത്ര ഉറപ്പോടെ പറയുന്നത്. ഒരു ഐഡിയ ഉണ്ട്. നമ്മൾ ഇന്ത്യയിൽ ഒരു റിമോട്ട് ഡെലിവറി ടീം തുടങ്ങാൻ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. നീ അത് നയിക്കുമോ? നിനക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള സ്ഥലത്തിരുന്ന്?”

അർജുൻ മീരയെ നോക്കി. അവൾ രണ്ട് കയ്യും വായ പൊത്തി, കണ്ണ് വട്ടത്തിൽ.

“സർ, ഇഷ്ടമുള്ള സ്ഥലം എന്ന് പറഞ്ഞാൽ… തേയിലത്തോട്ടത്തിന്റെ നടുവിൽ ഒരു ബുക്ക് കഫേയുടെ മൂലയിലിരുന്ന് ആയാൽ കുഴപ്പമുണ്ടോ?”

“നെറ്റ് ഉണ്ടെങ്കിൽ എനിക്കെന്ത് പ്രശ്നം?” ഡേവിഡ് ചിരിച്ചു.

ഫോൺ വെച്ച ഉടൻ മീര വീണ്ടും അവന്റെ മേൽ ചാടി. ഇത്തവണ രണ്ടുപേരും കൂടി സോഫയിലേക്ക് മറിഞ്ഞു.

“നിനക്ക് എല്ലാം കിട്ടിയല്ലോ, ഭാഗ്യവാനേ!”

“എല്ലാം അല്ല.” അവൻ അവളുടെ മുഖത്തെ മുടി പതുക്കെ മാറ്റി. “എനിക്ക് ഇപ്പോഴും കിട്ടാത്തതായി ഒരു കാര്യം ഉണ്ട്.”

“എന്ത്?”

“ഇന്നത്തെ പ്രഭാത ചുംബനം. ഇന്ന് നീ തന്നിട്ടില്ല.”

മീര പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. “ദൈവമേ, ഇത്രയും ആർത്തിയുള്ള ഒരു മനുഷ്യൻ!” പക്ഷേ അവൾ അത് കൊടുത്തു. പതുക്കെ, വളരെ പതുക്കെ. മഴ ജനലിൽ താളം പിടിച്ചു.

❖

“ബോർഡ് വേണം എന്ന് നീ അന്ന് പറഞ്ഞില്ലേ?” ഉച്ചയ്ക്ക് മീര ഒരു വലിയ മരപ്പലകയും പെയിന്റ് ടിന്നുകളുമായി വന്ന് പറഞ്ഞു. “ഞാൻ ഗോപാലൻ ചേട്ടന്റെ മകന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് വാങ്ങിച്ചു. ഇന്ന് നമ്മൾ ഇത് ഉണ്ടാക്കും.”

“എന്ത് പേര് എഴുതും?”

അവൾ ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ചു. “നീലക്കുറിഞ്ഞി ബുക്ക് കഫേ. അച്ഛന് വേണ്ടി.”

അർജുൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. പകരം അവളുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് ബ്രഷ് വാങ്ങി, നീല പെയിന്റിൽ മുക്കി, അവളുടെ മൂക്കിന്റെ തുമ്പത്ത് ഒരു കുത്ത് കൊടുത്തു.

“അർജുൻ!”

“നീല മൂക്കുള്ള മീര. ഇതാ നമ്മുടെ ലോഗോ.”

“നിന്നെ ഞാൻ…” അവൾ പെയിന്റ് ടിൻ പിടിച്ച് അവന്റെ പിന്നാലെ ഓടി. മുറ്റത്ത് ഒരു കുട്ടിക്കളി. ഗോപാലൻ ചേട്ടൻ ചായ കപ്പുമായി വരാന്തയിൽ ഇരുന്ന് നോക്കി.

“ഇതാണോ ഈ ബോർഡ് എഴുത്ത്? ഞാൻ വിചാരിച്ചു രണ്ടുപേരും കൂടി ജോലി ചെയ്യുകയാണെന്ന്!”

“ചേട്ടാ, ഇത് ടീം ബിൽഡിംഗാ!” അർജുൻ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.

അവസാനം ബോർഡ് ഉണ്ടാക്കി തീർന്നപ്പോൾ ഇരുവരുടെയും ദേഹത്ത് നീലയും വെള്ളയും കലർന്ന പെയിന്റ് തെറിച്ചിരുന്നു. ബോർഡിൽ അക്ഷരങ്ങൾ അല്പം ചരിഞ്ഞായിരുന്നു. പക്ഷേ അടിയിൽ മീര ചെറുതായി ഒരു വരി കൂടി എഴുതി:

*”ഇവിടെ ചായയ്ക്ക് ഒപ്പം കഥകളും കിട്ടും.”*

“ഇത് ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും നല്ല ബോർഡ്,” അർജുൻ പറഞ്ഞു.

“ഏറ്റവും

ചരിഞ്ഞ ബോർഡ്,” മീര തിരുത്തി.

“ഏറ്റവും സ്നേഹമുള്ള ചരിഞ്ഞ ബോർഡ്.”

അവൾ അവന്റെ തോളിൽ തല ചായ്ച്ചു. “അച്ഛൻ കണ്ടിരുന്നെങ്കിൽ ചിരിച്ചേനെ.”

“അച്ഛൻ കാണുന്നുണ്ടാകും.” അവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. “ഇപ്പോൾ ഒരു കവിത എഴുതുന്നുണ്ടാകും.”

❖

അന്ന് വൈകുന്നേരം മഴ പെയ്തപ്പോൾ കഫേ നേരത്തെ അടച്ചു. ഗോപാലൻ ചേട്ടൻ കുടയുമായി പോയി, പോകുമ്പോൾ ഒരു കണ്ണിറുക്കലും: “ഇന്ന് ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കിയാൽ ഞാൻ ഇപ്പുറത്തെ വീട്ടിൽ നിന്ന് കേൾക്കില്ല, ഒരു കാര്യം ഉറപ്പ്.”

“ചേട്ടാ!” മീര കയ്യിലിരുന്ന തുണി എറിഞ്ഞു.

അടുക്കളയിൽ അന്ന് അവർ ഒരുമിച്ച് അപ്പം ഉണ്ടാക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. അർജുന് മാവ് കലക്കാൻ ചുമതല. മീര തേങ്ങാപ്പാൽ പിഴിഞ്ഞു.

“ഇത് ഇങ്ങനെയല്ല,” അവൾ അവന്റെ കയ്യ് പിടിച്ച് തിരുത്തി. “ഇങ്ങനെ. പതുക്കെ. ഒരു കൈ കൊണ്ട് കലക്കണം, ഒരു ഇഷ്ടത്തോടെ.”

“ഇഷ്ടത്തോടെ?”

“അതെ. ഇഷ്ടമില്ലാതെ കലക്കിയാൽ അപ്പത്തിന് ചിരി വരില്ല.”

“അപ്പത്തിന് ചിരിയോ?”

“അപ്പം ചുടുമ്പോൾ നടുവിൽ പൊങ്ങും, അതാ അപ്പത്തിന്റെ ചിരി.”

അവൻ ചിരിച്ചു, പെട്ടെന്ന് കയ്യിലെ മാവ് അവളുടെ കവിളിൽ തൊട്ടു. ഒരു ചെറിയ വെളുത്ത വര. മീര ഞെട്ടി, പിന്നെ പതുക്കെ അവനെ നോക്കി, ചുണ്ടിൽ ഒരു കള്ളച്ചിരി.

“ശരി. നീ തുടങ്ങിയതാ.”

അവൾ കയ്യിൽ മാവ് എടുത്ത് അവന്റെ നെറ്റിയിൽ ഒരു വലിയ വര വരച്ചു. പിന്നെ കവിളിൽ, പിന്നെ മൂക്കിൽ. അർജുൻ അവളെ വലിച്ചടുപ്പിച്ചു. രണ്ടുപേരും മാവിൽ കുളിച്ച്, ചിരിച്ച് ചിരിച്ച് ശ്വാസം മുട്ടി.

ചിരി പതുക്കെ നിന്നു. അവൻ അവളെ നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ അടുപ്പിൽ നിന്നുള്ള ചെറിയ

വെളിച്ചം. അവൻ പെരുവിരൽ കൊണ്ട് അവളുടെ കവിളിലെ മാവ് പതുക്കെ തുടച്ചു.

“മീര.”

“ഉം?”

“നിന്നെ ഞാൻ എത്ര ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു എന്ന് എനിക്ക് പറയാൻ അറിയില്ല. അച്ഛനെ പോലെ ഞാനും വാക്കിൽ മോശമാ.”

“നീ മോശമല്ല.” അവൾ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ കൈ വെച്ചു. “ഇവിടെ നിന്ന് ഞാൻ എല്ലാം കേൾക്കുന്നുണ്ട്.”

അവൻ കുനിഞ്ഞു. അവളുടെ ചുണ്ടുകളിൽ അവൻ ചുംബിച്ചപ്പോൾ ആ ചുംബനത്തിന് മധുരവും തേങ്ങയുടെ മണവും ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൾ കാൽവിരലുകളിൽ ഉയർന്ന് അവന്റെ കഴുത്തിൽ കൈ ചുറ്റി. അടുപ്പിലെ തീ പതുക്കെ ആളി. അവന്റെ കൈകൾ അവളുടെ പുറത്ത് ഒഴുകി, അവളുടെ വിരലുകൾ അവന്റെ മുടിയിൽ.

“അപ്പം…” അവൾ ചുംബനത്തിനിടയിൽ പറഞ്ഞു.

“അപ്പം കാത്തിരിക്കട്ടെ.”

“കരിഞ്ഞു പോകും!”

“അതിന് നിനക്ക് ഇപ്പോൾ ഒരു ഫാൻ ഉണ്ടല്ലോ.”

അവൾ ചിരിച്ചു, അടുപ്പ് ഓഫ് ചെയ്തു, അവന്റെ കൈ പിടിച്ച് ഇരുട്ടിൽ പതുക്കെ മുകളിലേക്ക് നടന്നു. പടിക്കെട്ടിൽ ഓരോ പടിയിലും ഒരു ചുംബനം, ഒരു ചിരി, ഒരു ചെറിയ മന്ത്രണം. മുറിയുടെ വാതിൽ അടഞ്ഞപ്പോൾ പുറത്ത് മഴ ഒരു ഗാനം പോലെ കനത്തു.

അവിടെ അന്ന് രാത്രി അവർ ധൃതിയില്ലാതെ പരസ്പരം അറിഞ്ഞു. അവളുടെ ഓരോ ശ്വാസത്തിനും അവൻ ഒരു ചുംബനം കൊണ്ട് മറുപടി പറഞ്ഞു. ഓരോ സ്പർശത്തിനും അവൾ അവന്റെ പേര് കൊണ്ട് മറുപടി പറഞ്ഞു. അവളുടെ വിരലുകൾ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ ഒരു കവിത എഴുതുന്നതുപോലെ ഓടി. അവന്റെ ചുണ്ടുകൾ അവളുടെ തോളിൽ, കഴുത്തിൽ, കാതിന് പിന്നിൽ, ഒരു ചെറിയ പ്രാർത്ഥന പോലെ വിശ്രമിച്ചു. ചൂടും തണുപ്പും, ചിരിയും  മന്ത്രണവും കലർന്ന ആ രാത്രിയിൽ ലോകം മുഴുവൻ ആ ഒരു മുറിയിലേക്ക് ചുരുങ്ങി. മഴ പെയ്തുകൊണ്ടേയിരുന്നു. ഒടുവിൽ, ഒരു നീണ്ട ശ്വാസത്തോടെ അവർ ഒന്നായി ഉറങ്ങിപ്പോയി, അവളുടെ കൈ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ, അവന്റെ കൈ അവളുടെ മുടിയിൽ.

രാവിലെ ആ അപ്പം മാവ് പുളിച്ചു പൊങ്ങി പാത്രത്തിന് പുറത്തേക്ക് ഒഴുകിയിരുന്നു. മീര അത് കണ്ട് വായ തുറന്നു.

“അയ്യോ, അപ്പത്തിന് ഇത്രയും ചിരിയോ!”

“നമ്മുടെ സന്തോഷം അപ്പത്തിനും പകർന്നതാ.”

“ഒന്ന് പോടാ!” അവൾ അവന്റെ നേരെ ഒരു തുണി എറിഞ്ഞു.

❖

ആഴ്ചകൾ അങ്ങനെ പൂക്കളായി കൊഴിഞ്ഞു. കഫേയിൽ ഇപ്പോൾ സ്ഥിരം ആൾക്കാർ കൂടി. ചിലർ അർജുന്റെ അച്ഛന്റെ കവിത വായിക്കാൻ വന്നു. ഒരു ദിവസം ഒരു യുവാവ് വന്ന് പറഞ്ഞു: “നീലക്കുറിഞ്ഞിയുടെ പുസ്തകം എന്റെ അപ്പൂപ്പന്റെ അലമാരയിൽ കണ്ടു. എനിക്ക് ഒരു കോപ്പി കിട്ടുമോ?”

അർജുൻ അച്ഛന്റെ പെട്ടിയിൽ നിന്ന് ബാക്കിയുള്ള കവിതകൾ എടുത്തു. “ഇത് ഒരു പുസ്തകമാക്കിയാലോ?” അവൻ മീരയോട് ചോദിച്ചു. “നീ ആദ്യം വായിച്ചത് പോലെ എല്ലാവരും വായിക്കട്ടെ.”

മീരയുടെ കണ്ണ് തിളങ്ങി. “എനിക്ക് അതിന്റെ എഡിറ്റർ ആകണം!”

“നീ തന്നെയാണ് ആദ്യത്തെ വായനക്കാരി. നീ തന്നെ എഡിറ്റർ.”

അന്ന് രാത്രി അവർ ഒരു ഫ്ലാസ്ക് ചായയും ഒരു പുതപ്പുമായി കുന്നിൻ മുകളിലേക്ക് പോയി. ആദ്യ ദിവസം സൂര്യോദയം കണ്ട അതേ പാറ. ഇത്തവണ രാത്രി, ആകാശം നിറയെ നക്ഷത്രങ്ങൾ. താഴെ ഗ്രാമത്തിലെ ചെറിയ വിളക്കുകൾ മിന്നാമിനുങ്ങുകൾ പോലെ.

അവർ പുതപ്പിൽ ഒരുമിച്ച് പൊതിഞ്ഞിരുന്നു. മീര അവന്റെ നെഞ്ചിൽ ചാരി.

“അന്ന് ഞാൻ

വിചാരിച്ചു,” അവൾ പറഞ്ഞു, “ഈ പാറയിൽ ഇനി ഒരിക്കലും ഒറ്റയ്ക്ക് വരേണ്ടി വരില്ലെന്ന്.”

“അന്ന് തന്നെയോ?”

“അന്ന് രാവിലെ. നീ കവിത പറഞ്ഞപ്പോൾ.”

“ഞാൻ കവിത പറഞ്ഞോ?”

“പറഞ്ഞു. ‘നീ നോക്കുന്നത് മലയാണ്, ഞാൻ നോക്കുന്നത് മറ്റൊന്നാ.’ അത് ഇപ്പോഴും എന്റെ ഏറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ട വരിയാ.”

അവൻ അവളുടെ മുടിയിൽ ചുംബിച്ചു. “ഇന്ന് ഞാൻ ഒരു പുതിയ വരി പറയട്ടെ?”

“പറ.”

അവൻ അവളെ തന്റെ നേരെ തിരിച്ചു. നക്ഷത്രങ്ങളുടെ വെളിച്ചത്തിൽ അവളുടെ മുഖം. അവൻ പതുക്കെ, ഓരോ വാക്കിലും ഒരു ശ്വാസം വിട്ടുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു:

*”മഴയ്ക്ക് മുമ്പ് ഞാൻ ഒരു വീടായിരുന്നു.*

*മഴ വന്നു, നീ വന്നു,*

*ഇപ്പോൾ ഞാൻ ഒരു വീടും അതിലെ വിളക്കും.”*

മീര ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അവളുടെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞിരുന്നു, പക്ഷേ ചുണ്ടിൽ ഒരു വലിയ ചിരി. അവൾ അവന്റെ മുഖം രണ്ട് കയ്യിലും എടുത്ത് ചുംബിച്ചു. ആഴത്തിൽ, ദീർഘമായി, ലോകം മുഴുവൻ ആ ഒരു നിമിഷത്തിൽ നിൽക്കുന്നത് പോലെ.

“ഇനി ഒരു കാര്യം ചെയ്യണം,” അവൾ ശ്വാസത്തിനിടയിൽ മന്ത്രിച്ചു.

“എന്ത്?”

“ഈ പുതപ്പ് മുഴുവൻ ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരെ മാത്രം മൂടണം.”

അവൻ ചിരിച്ചു. പുതപ്പ് വലിച്ച് ഇരുവരെയും പൊതിഞ്ഞു. മലയുടെ തണുത്ത കാറ്റ് പുറത്ത്, അകത്ത് രണ്ടുപേരുടെയും ചൂട്. അവന്റെ ചുണ്ടുകൾ അവളുടെ കഴുത്തിലൂടെ പതുക്കെ ഇറങ്ങി, അവളുടെ കൈകൾ അവന്റെ പുറത്ത് മുറുകി. നക്ഷത്രങ്ങൾ കണ്ണടച്ചതുപോലെ. കാറ്റ് പോലും ശബ്ദം താഴ്ത്തി. ഇടയ്ക്ക് അവളുടെ ചിരി, ഇടയ്ക്ക് അവന്റെ മന്ത്രണം, ഇടയ്ക്ക് രണ്ട് ഹൃദയങ്ങളുടെ ഒരേ താളം. ആ

പാറ ഒരു ചെറിയ ലോകമായി, അവരുടെ മാത്രം.

പുലർച്ചെ ആദ്യ വെളിച്ചം വന്നപ്പോൾ അവർ പുതപ്പിനുള്ളിൽ ഒരുമിച്ച് ഉറങ്ങുകയായിരുന്നു. ഒരു കിളി പാടി. മീര കണ്ണ് തുറന്നു, അർജുന്റെ കയ്യിൽ ഇപ്പോഴും തന്റെ കൈ ഇഴ ചേർന്നിരിക്കുന്നത് കണ്ടു, ചിരിച്ചു.

“എണീക്ക്, ദുബായ്ക്കാരാ. സൂര്യൻ വന്നു.”

“ഉം… അഞ്ച് മിനിറ്റ് കൂടി.”

“ലീവിൽ ആരും ഉറങ്ങുകയല്ല, ജീവിക്കുകയാ.”

അവൻ കണ്ണ് തുറന്ന് ചിരിച്ചു. “ഇതാണ് ഞാൻ ജീവിക്കുന്നത്.”

❖

ഒരു മാസം തീരാൻ ഒരു ദിവസം ബാക്കി. അർജുൻ രാവിലെ നേരത്തെ ഉണർന്നു, മീര ഉറങ്ങുമ്പോൾ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു. താഴെ ചെന്ന് ഗോപാലൻ ചേട്ടനെ കണ്ടു, ചേട്ടൻ അപ്പോഴേക്കും കഫേയുടെ മുറ്റം അടിച്ചുവാരുകയായിരുന്നു.

“ചേട്ടാ, ഒരു ഹെല്പ് വേണം.”

എന്താടാ?”

അവൻ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് ഒരു ചെറിയ പെട്ടി എടുത്തു. ഉള്ളിൽ ഒരു ചെറിയ നീല കല്ല് വെച്ച, ലളിതമായ ഒരു വെള്ളി മോതിരം. അച്ഛന്റെ അലമാരയിൽ അമ്മയുടെ പെട്ടിയിൽ നിന്ന് കിട്ടിയത്.

ഗോപാലൻ ചേട്ടന്റെ മുഖം വിടർന്നു. “അയ്യോ! എടാ മോനേ!” അയാൾ ചൂൽ താഴെ ഇട്ട് അവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. “ഞാൻ അറിയാമായിരുന്നു! ഞാൻ ആദ്യ ദിവസം തന്നെ പറഞ്ഞില്ലേ!”

“ചേട്ടാ, പതുക്കെ. അവൾ കേൾക്കും.”

“എന്താ വേണ്ടത്?”

“ഇന്ന് വൈകുന്നേരം കഫേ ഒരു മണിക്കൂർ നേരത്തെ അടയ്ക്കണം. പിന്നെ ടെറസ് ഒന്ന് ഒരുക്കണം.”

അന്ന് വൈകുന്നേരം മഴ പെയ്തില്ല. ആദ്യമായി ആ മാസത്തിൽ ആകാശം തെളിഞ്ഞു. മീര കഫേയിൽ അവസാനത്തെ മേശ തുടയ്ക്കുമ്പോൾ അർജുൻ വന്ന് അവളുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് തുണി വാങ്ങി.

“വാ,

ഒരു കാര്യം കാണിക്കാം.”

“ഇന്ന് ഞാൻ വേണ്ടത്ര കാര്യങ്ങൾ കണ്ടു, മനുഷ്യാ.”

“ഇത് വേറെ.”

അവൻ അവളുടെ കണ്ണ് ഒരു തുണി കൊണ്ട് കെട്ടി. “എടാ, എന്താ ഇത്?” അവൾ ചിരിച്ചു. അവൻ അവളുടെ കൈ പിടിച്ച് പടി കയറ്റി. ടെറസിൽ എത്തിയപ്പോൾ കണ്ണ് അഴിച്ചു.

ടെറസിൽ നിറയെ മെഴുകുതിരികൾ. ചെറിയ ഒരു മേശയിൽ രണ്ട് ഗ്ലാസ് ചൂട് ചോക്ലേറ്റ്, അതിൽ എരിവ് ചേർത്തത്. ഒരു മൂലയിൽ ആ പഴയ റേഡിയോ, അതിൽ നിന്ന് ആ പഴയ പ്രണയഗാനം പതുക്കെ ഒഴുകി. ഗോപാലൻ ചേട്ടൻ താഴെ ഗേറ്റിനടുത്ത് ഒരു കുടയുമായി കാവൽ.

മീര വായ പൊത്തി. “അർജുൻ…”

അവൻ അവളുടെ മുന്നിൽ ഒരു കാൽമുട്ടിൽ ഇരുന്നു. “മീര ശ്രീധരൻ. ഒരു മാസം മുമ്പ് ഒരു ദുബായ്ക്കാരൻ നിന്റെ വാതിൽക്കൽ നനഞ്ഞൊലിച്ച് വന്നു നിന്നു. അന്ന് നീ പുസ്തകം കൊണ്ട് അടിക്കാൻ നിന്നു.”

“അത് ഞാൻ ഭയന്നിട്ടാ!”

“അറിയാം. പക്ഷേ ഞാൻ അന്ന് തന്നെ വീണുപോയി.” അവൻ മോതിരപ്പെട്ടി തുറന്നു. “ഇത് അമ്മയുടെയാ. അച്ഛൻ സൂക്ഷിച്ചു വെച്ചത്. ഒരു കാര്യം മാത്രം ചോദിക്കട്ടെ. ഈ വീടിന്റെ പാതിയും, എന്റെ പാതി ഹൃദയവും കൂടി, നീ പൂർണ്ണമാക്കുമോ? എന്റെ ഭാര്യയായി, എന്റെ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ?”

മീര ഒരു നിമിഷം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. കണ്ണ് നിറഞ്ഞൊഴുകി. പക്ഷേ അവളുടെ മുഖത്ത് ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ചിരി ഉണ്ടായിരുന്നു.

“എടാ പോത്തേ,” അവൾ കരഞ്ഞും ചിരിച്ചും പറഞ്ഞു. “ഇതിന് ഉത്തരം ഞാൻ ആദ്യത്തെ ആഴ്ച തന്നെ പറഞ്ഞതല്ലേ!”

“എപ്പോൾ?”

“അന്ന് ആ പന്തയത്തിൽ.

നീ തോൽക്കുമെന്ന് എനിക്ക് അറിയാമായിരുന്നു.”

“അപ്പോൾ ഉത്തരം?”

“ഉത്തരം ഇതാ.” അവൾ അവനെ പിടിച്ച് എഴുന്നേൽപ്പിച്ച് ചുംബിച്ചു. ദീർഘമായി, ആഴത്തിൽ, ടെറസിലെ മെഴുകുതിരികൾ കാറ്റിൽ ചാഞ്ഞാടി. “ഉവ്വ്. ഉവ്വ്. ഒരു ലക്ഷം തവണ ഉവ്വ്.”

അവൻ മോതിരം അവളുടെ വിരലിൽ ഇട്ടു. അവൾ അത് നോക്കി, പിന്നെ അവനെ നോക്കി. “ഇത് എനിക്ക് കറക്ട് ഫിറ്റ്.”

“അച്ഛൻ നേരത്തെ അളവ് എടുത്തിട്ടുണ്ടാകും.”

“പോടാ!” അവൾ ചിരിച്ചു.

താഴെ നിന്ന് ഗോപാലൻ ചേട്ടന്റെ ശബ്ദം: “ഉവ്വ് എന്നല്ലേ പറഞ്ഞത്? ഞാൻ കേട്ടു! എടീ ശാന്തേ, വാടീ ഇവിടെ!”

രണ്ടുപേരും പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.

ആ രാത്രി അവർ ടെറസിൽ മെഴുകുതിരി വെളിച്ചത്തിൽ റേഡിയോയുടെ പാട്ടിന് ഒത്ത് നൃത്തം ചെയ്തു. ഇത്തവണ ആദ്യ നൃത്തത്തിലെ പോലെ അറിയാതെയല്ല, ഒരുപാട് സ്നേഹത്തോടെ. അവൾ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ തല വെച്ചു, അവൻ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ചുംബിച്ചു. പാട്ട് തീർന്നപ്പോൾ അവൻ അവളെ പൊക്കിയെടുത്തു, മെഴുകുതിരികൾ ഓരോന്നായി ഊതിക്കെടുത്തി. ഇരുട്ടിൽ അവർ മുറിയിലേക്ക് നീങ്ങി. അന്ന് രാത്രി അവളുടെ വിരലിലെ മോതിരം അവന്റെ മുടിയിൽ കുടുങ്ങി ചിരിച്ചു, അവളുടെ കയ്യിലെ നീല വളകൾ ഓരോ ചലനത്തിലും മണി പോലെ കിലുങ്ങി. ഓരോ ചുംബനവും ഓരോ വാഗ്ദാനമായിരുന്നു, ഓരോ ആലിംഗനവും ഓരോ വീട്ടിലെത്തലായിരുന്നു. ജനലിന് പുറത്ത് ആദ്യമായി ആ മാസത്തിൽ നിലാവ് ഉദിച്ചു.

❖

കല്യാണം ചെറുതായിരുന്നു, പക്ഷേ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും സന്തോഷമുള്ള കല്യാണം. കഫേയുടെ മുറ്റത്ത്, അച്ഛൻ നട്ട റോസാച്ചെടികളുടെ കാടിനിടയിൽ. അർജുൻ ഒരു വെള്ള മുണ്ടും ഷർട്ടും. മീര ഒരു ഇളം നീല കസവ് സാരി,

മുടിയിൽ മുല്ലപ്പൂ, കയ്യിൽ നീല കുപ്പിവളകൾ.

ഗോപാലൻ ചേട്ടൻ അച്ഛന്റെ സ്ഥാനത്ത് നിന്ന് മീരയുടെ കൈ അർജുന് കൈമാറി. “നോക്കി നടത്തണം കേട്ടോ. ഇത് എന്റെ മകളെ പോലെയാ.”

“ചേട്ടാ, ഇനി എന്റെ ഭാര്യയാ,” അർജുൻ ചിരിച്ചു.

“ഭാര്യയായാലും ഇവൾ എന്റെ മോളാ.”

മീരയുടെ അമ്മ ഇടുക്കിയിൽ നിന്ന് വന്നിരുന്നു. ചെറിയൊരു സ്ത്രീ, നരച്ച മുടി, വിശാലമായ ചിരി. അവർ അർജുനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് പറഞ്ഞു: “എന്റെ മോൾ ഇത്രയും ചിരിക്കുന്നത് ഞാൻ ആദ്യമായി കാണുകയാ.”

ഇന്ന് കഫേയിൽ ആ മാസത്തെ എല്ലാ സ്ഥിരം വായനക്കാരും ഉണ്ടായിരുന്നു. ആദ്യത്തെ കവിത വായിച്ച ഇരുപത് വയസ്സുകാരി ഒരു കവിത ചൊല്ലി. ഗോപാലൻ ചേട്ടന്റെ ഭാര്യ ശാന്ത ഒരു വലിയ പാത്രം പായസം കൊണ്ടുവന്നു. തേയിലത്തോട്ടത്തിലെ പണിക്കാർ പാട്ട് പാടി.

സന്ധ്യയായപ്പോൾ എല്ലാവരും പോയി. മുറ്റത്ത് വിളക്കുകൾ മാത്രം. മീര അർജുന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ച് കഫേയുടെ ബോർഡിന് മുന്നിൽ നിന്നു. ചരിഞ്ഞ അക്ഷരങ്ങൾ, നീല പെയിന്റ്.

“ഭർത്താവേ,” അവൾ പതുക്കെ വിളിച്ചു.

“ഭാര്യേ,” അവൻ അതേ ശബ്ദത്തിൽ മറുപടി പറഞ്ഞു. രണ്ടുപേരും ചിരിച്ചു.

“എന്തോ ഒരു വിചിത്രമായ തോന്നൽ. ഇത്രയും സന്തോഷം വരുമ്പോൾ എന്തോ പേടി വരേണ്ടതല്ലേ? എനിക്ക് പേടിയേ ഇല്ല.”

“പേടിക്കേണ്ടതൊന്നും ഇല്ല.” അവൻ അവളെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു. “ഇനി ഒരു മഴയും നമ്മളെ ഒറ്റയ്ക്ക് നനയ്ക്കില്ല.”

അവൻ അവളെ കൈകളിൽ എടുത്തു, പടി കയറി. “ഇറക്കിവിട്! എല്ലാവരും കാണും!”

“ആരും ഇല്ല. ഇന്ന് ഇറക്കി വിടുന്ന പ്രശ്നമേ ഇല്ല.”

അന്ന് രാത്രി ആ മുറിയിൽ അവർ ആദ്യമായി ഭാര്യയും

ഭർത്താവുമായി. മുല്ലപ്പൂവിന്റെ മണം, നീല വളകളുടെ കിലുക്കം, അവളുടെ സാരിയുടെ കസവ് മെഴുകുതിരി വെളിച്ചത്തിൽ തിളങ്ങുന്നത്. അവൻ അവളുടെ മുടിയിലെ പൂക്കൾ ഓരോന്നായി എടുത്ത് മാറ്റി, ഓരോ പൂവിനും ഒരു ചുംബനം. അവൾ അവന്റെ ഷർട്ടിന്റെ ബട്ടണുകൾ അഴിച്ച്, ചിരിച്ച്, കവിളിൽ ഒരു കടി കൊടുത്ത്.

“ഇന്ന് ഞാൻ നിന്റെ ഭാര്യയാ,” അവൾ കള്ളച്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു. “ഇനി എന്തൊക്കെ ചെയ്യാമെന്ന് അറിയാമോ?”

“ഒരു ലിസ്റ്റ് ഉണ്ടോ?”

“ഒരു ജീവിതകാലം മുഴുവൻ നീളുന്ന ലിസ്റ്റ്.”

അവന്റെ ചുണ്ടുകൾ അവളുടെ കഴുത്തിൽ വിശ്രമിച്ചു, അവളുടെ വിരലുകൾ അവന്റെ പുറത്ത് ഒരു പഴയ പാട്ടിന്റെ താളം പിടിച്ചു. രാത്രി അതിന്റെ എല്ലാ മാധുര്യത്തോടെയും ഒഴുകി. ഇടയ്ക്ക് അവൾ ചിരിച്ചു, ഇടയ്ക്ക് അവൻ അവളുടെ പേര് വിളിച്ചു, ഇടയ്ക്ക് രണ്ടുപേരും ഒരേ സമയം ഒന്നും പറയാതിരുന്നു. ആ നിശബ്ദതയിൽ ഒരു ലോകം മുഴുവൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവസാനം ഒരുമിച്ച് ഒഴുകി ശാന്തമായപ്പോൾ അവൾ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ കിടന്ന് മന്ത്രിച്ചു:

“അർജുൻ.”

“ഉം.”

“ഞാൻ ഇത്രയും സന്തോഷമായി ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കലും ഉറങ്ങിയിട്ടില്ല.”

“ഇനി എന്നും ഇങ്ങനെ ഉറങ്ങും.”

“വാക്ക്?”

“വാക്ക്. കുരുമുളക് ഇത്തിരി കൂടുതൽ ഇട്ട വാക്ക്.”

അവൾ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു, ചിരിച്ചുകൊണ്ടുതന്നെ ഉറങ്ങിപ്പോയി.

❖

മഴ ഇല്ലാത്ത ഒരു പ്രഭാതം. ജനലിലൂടെ സ്വർണ്ണ വെളിച്ചം. അർജുൻ ഉണർന്നപ്പോൾ അടുക്കളയിൽ നിന്ന് അതേ പഴയ പാട്ടിന്റെ മൂളൽ, ദോശക്കല്ലിന്റെ ശബ്ദം, ഇഞ്ചിയും ഏലക്കയും ചതയ്ക്കുന്ന മണം.

താഴെ ചെന്നപ്പോൾ മീര അടുക്കളയിൽ, അവന്റെ പഴയ ഷർട്ടിൽ. മേശപ്പുറത്ത് രണ്ട് കപ്പ് ചായ. ഒന്നിൽ പഞ്ചസാര കൂടുതൽ, മറ്റേതിൽ

കുറവ്. ഇപ്പോൾ അവൾക്ക് അവന്റെ മധുരം അറിയാം.

“ഗുഡ് മോർണിംഗ്, ഭർത്താവേ.”

“ഗുഡ് മോർണിംഗ്, ഭാര്യേ.”

അവൻ അവളെ പിന്നിൽ നിന്ന് കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. “ഇന്ന് ദോശ കരിഞ്ഞോ?”

“ഇല്ല. ഇന്ന് ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.”

“ചെ, നിരാശ.”

“ഓ!” അവൾ തിരിഞ്ഞ് അവന്റെ കവിളിൽ നുള്ളി. “നിനക്ക് കരിഞ്ഞ ദോശയാണ് ഇഷ്ടം അല്ലേ?”

“നീ ഉണ്ടാക്കുന്നതെന്തും ഇഷ്ടമാ.”

ഗോപാലൻ ചേട്ടൻ കഫേയുടെ വാതിൽ തുറന്ന് കയറി വന്നു, പതിവ് പോലെ പത്രവും കുടയുമായി. രണ്ടുപേരെയും നോക്കി, ചിരിച്ചു, മൂലയിലെ കസേരയിൽ ഇരുന്നു.

“മീരക്കുട്ടീ, എന്റെ ചായ!”

“ഇതാ ചേട്ടാ, ഇഞ്ചി ഏലക്ക, മധുരം കുറവ്!”

അർജുൻ ലാപ്ടോപ്പുമായി തന്റെ മൂലയിൽ ഇരുന്നു. ജനലിനപ്പുറം തേയിലക്കുന്നുകൾ മഞ്ഞിൽ ഉണരുന്നു. മുകളിൽ ദൂരെ ഒരു കുന്നിൽ, ഏതോ ഒരിടത്ത്, ആരും ശ്രദ്ധിക്കാതെ ഒരു ചെടി ആദ്യത്തെ നീല മൊട്ട് വിടർത്തുന്നു. നീലക്കുറിഞ്ഞി പന്ത്രണ്ട് വർഷം കൂടുമ്പോഴാണ് പൂക്കുന്നത് എന്ന് ഗോപാലൻ ചേട്ടൻ അന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നു. പക്ഷേ ഇവിടെ, ഈ വീട്ടിൽ, എല്ലാ ദിവസവും ഒരു പൂക്കാലമായിരുന്നു.

മീര ഒരു കപ്പ് ചായ കൊണ്ടുവന്ന് അവന്റെ മുന്നിൽ വെച്ചു. പോകുമ്പോൾ അവന്റെ കഴുത്തിൽ ഒരു ചെറിയ ഉമ്മ.

“ജോലി ചെയ്യ്, ദുബായ്ക്കാരാ.”

“ഇപ്പോൾ ഞാൻ മൂന്നാർക്കാരനാ.”

“ഓഹോ?” അവൾ പുരികം പൊക്കി. “അതിന് ഒരു പരീക്ഷ ഉണ്ട്. ഒരു ദിവസം മഴയത്ത് ഒരു കുടയിൽ ഒരുമിച്ച് ഒരു കിലോമീറ്റർ നടക്കണം.”

“ഇന്ന് തന്നെ?”

“ഇന്ന് മഴ പെയ്താൽ.”

അവൻ ജനലിലേക്ക് നോക്കി. അകലെ ഒരു കറുത്ത മേഘം കുന്നിന് മുകളിൽ കൂടി വരുന്നു.

അവൻ ചിരിച്ചു.

“പെയ്യും എന്ന് തോന്നുന്നു.”

“എനിക്കും.” മീര ചിരിച്ചു, ഏപ്രൺ അഴിച്ച് കുട എടുത്തു.

******************************************************

ഈ പാർട്ടും എല്ലാപേരും വായിച്ചിട്ട് അഭിപ്രായം പറയണേ…..

നല്ലതാണെങ്കിലും ചീത്ത ആണെങ്കിലും അറിയിക്കണം 😄😄.

******************************************************