Previous Part

രാത്രി പത്തര കഴിഞ്ഞു. അടുക്കളയിൽ പാത്രം കഴുകുന്ന ശബ്ദം നിന്നു. ഉമ്മറത്തിരുന്ന് അപ്പൻ ആരോടോ ഫോണിൽ “അതേന്നേ, ആഗസ്റ്റ് ഇരുപത്തേഴിന്” എന്ന് പറയുന്നത് മുകളിലെ മുറിയിൽ റീനു കേട്ടു. ഇന്ന് ഇത് പതിനൊന്നാമത്തെ വിളിയാണ്. ബന്ധുക്കളെ മുഴുവൻ അറിയിക്കാതെ അങ്ങേർക്ക് ഇന്ന് ഉറക്കം വരില്ല.

ബെറ്റി താഴെ അമ്മയുടെ കൂടെ കിടക്കാൻ പോയി. “ചേച്ചിക്ക് ഇനി പ്രൈവസി വേണ്ടേ, ഫോൺവിളിയൊക്കെ കാണുമല്ലോ” എന്ന് ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞിട്ടാണ് പോയത്.

മുറിയിൽ ഒറ്റയ്ക്കായപ്പോൾ റീനു കട്ടിലിൽ ചാരിയിരുന്നു. ഉച്ചയ്ക്ക് പോകാൻ നേരം ജോമോൻ നമ്പർ വാങ്ങി, വൈകുന്നേരം ഒരു മെസേജ് അയച്ചിരുന്നു: “ഏലക്ക വർക്ക് ചെയ്തു. തന്റെ വീട്ടുകാരും ആരും ശ്രദ്ധിച്ചില്ല.” അതിന് എന്ത് മറുപടി അയക്കണമെന്ന് ആലോചിച്ച് ടൈപ്പ് ചെയ്യുകയും മായ്ക്കുകയും ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ ഫോൺ വൈബ്രേറ്റ് ചെയ്തു.

സുമിത്ര മാഡം

അവൾ ഒന്ന് താഴേക്ക് ചെവിയോർത്തു. അപ്പന്റെ ശബ്ദം ഇപ്പഴും ഉമ്മറത്താണ്. ബാൽക്കണിയിലേക്കിറങ്ങി വാതിൽ ചാരി.

“ഹലോ മാഡം.”

“റീനൂ! ഹേഗിദ്ദീയ ചിന്നാ? ഏനു ആയി? പറയ്, പറയ്. പയ്യൻ എങ്ങനെ? ദിവസം മുഴുവൻ നിന്റെ വിളി കാത്തിരുന്നു. നീ വിളിച്ചില്ല, അതാ ഞാൻ വിളിച്ചത്.”

റീനു ചിരിച്ചു.

സുമിത്ര മാഡത്തിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടാൽ ആർക്കും ചിരി വരും. ബാംഗ്ലൂരിലെ ആശുപത്രിയിൽ പതിനഞ്ച് കൊല്ലമായി നഴ്സാണ്, അതിൽ ആറ് കൊല്ലമായി ഹെഡ് നഴ്സ്. അത്രയും കാലം മലയാളി നഴ്സുമാരുടെ കൂടെ ജോലി ചെയ്ത് പഠിച്ച, കന്നഡ ചുവയുള്ള ഒരു മലയാളമാണ് മാഡത്തിന്റേത്. വാർഡിൽ ഡോക്ടർമാർ വരെ പേടിക്കുന്ന ആൾ. ജൂനിയർ നഴ്സുമാർക്ക് അമ്മ. പിന്നെ ആശുപത്രിയിൽ ആർക്കും

അറിയാത്ത മറ്റൊരു റോളും.

അതേ നിമിഷം, അറുനൂറ് കിലോമീറ്റർ അപ്പുറം, എംജി റോഡിലെ ഒരു ഹോട്ടലിന്റെ പതിനാലാം നിലയിൽ, സുമിത്ര കസേരയിൽ ഒരു കാൽ മറ്റേതിന് മുകളിൽ കയറ്റിവെച്ച് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. ചില്ലിനപ്പുറം ബാംഗ്ലൂർ നഗരം ഒരു ആഭരണപ്പെട്ടി തുറന്നിട്ടതുപോലെ മിന്നിക്കിടന്നു. ബാത്ത്റൂമിൽ നിന്ന് ഷവറിന്റെ ശബ്ദം.

ഒരു കയ്യിൽ ഫോൺ. മറ്റേ കയ്യിൽ, വിരലുകൾക്കിടയിൽ തന്നെ പകുതി എരിഞ്ഞ ഒരു സിഗരറ്റ്.മുന്നിലെ ടേബിളില് ഐസ് ഇട്ട ഒരു ഗ്ലാസ് ഡാർക്ക് റം, ഗ്ലാസ് ചുണ്ടോട് ചേർക്കുമ്പോൾ പുക അവളുടെ മുഖത്തിന് ചുറ്റും ഒരു നേർത്ത തിരശ്ശീല പോലെ ചുരുണ്ടു.

മുപ്പത്തേഴ് വയസ്സ്. കണ്ടാൽ ആരും മുപ്പത് പറയില്ല, മുപ്പതിനപ്പുറം പോകില്ല. തവിട്ടു നിറമുള്ള മിനുസമുള്ള തൊലി. അരക്കെട്ട് വരെ നീളുന്ന കട്ടിയുള്ള മുടി, അതിൽ നെറ്റിയുടെ ഒരു വശത്ത് മാത്രം രണ്ടോ മൂന്നോ വെള്ളിയിഴകൾ. അവ കറുപ്പിക്കാൻ അവൾ ഒരിക്കലും മിനക്കെട്ടിട്ടില്ല. അത് അവളുടെ ഭംഗിക്ക് ഒരു ഒപ്പ് പോലെയായിരുന്നു. നീണ്ട കണ്ണുകളിൽ കട്ടിയിൽ എഴുതിയ കൺമഷി, ഇടത്തേ മൂക്കിൽ ഒരു ചെറിയ വൈരക്കല്ലിന്റെ മൂക്കുത്തി. അരയ്ക്ക് മുകളില് ഒന്നും ഇല്ല, താഴേയ്ക്ക് അടിപവാട മാത്രം പക്ഷേ അതിനടിയിലോ ഒന്നും ഇല്ല. അവരുടെ 36 സൈസ്സ് ഉള്ള ഒത്ത അഴകുള്ള മുലകള് തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്തോ വാസന തൈലം പുരട്ടിയിട്ടുള്ള ഇരൂപ്പാണു. വാർഡിൽ അന്നജം മുക്കി തേച്ച യൂണിഫോമിൽ, മുടി കെട്ടിവെച്ച്, കയ്യിൽ ഫയലുമായി നടക്കുന്ന ഹെഡ് നഴ്സിനെ കണ്ടിട്ടുള്ളവർക്ക് ഇത് അതേ സ്ത്രീയാണെന്ന് വിശ്വസിക്കാൻ പോലും പറ്റില്ല.

അവൾ ഒരു പുക എടുത്ത്, ജനൽച്ചില്ലിലേക്ക് പതുക്കെ ഊതി.

നഗരത്തിന്റെ വെളിച്ചങ്ങൾ ഒരു നിമിഷം മങ്ങി, പിന്നെ തെളിഞ്ഞു.

“ഓക്കെ മാത്രമാ? നിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടാലേ എനിക്ക് ഗൊത്തു, ഇത് വെറും ഓക്കെ അല്ല.”

“കൊള്ളാം മാഡം. ശരിക്കും കൊള്ളാം. ഫണ്ണിയാ, സിമ്പിളാ. അഭിനയിക്കുന്ന ടൈപ്പല്ല. ബാൽക്കണിയിൽ നിന്ന് അര മണിക്കൂർ സംസാരിച്ചു, സമയം പോയതറിഞ്ഞില്ല.”

“ഹൗദാ! പിന്നെ എന്താ നിന്റെ ശബ്ദം ആരോ മരിച്ച വീട്ടിലെ പോലെ?”

റീനു മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. താഴെ മുറ്റത്ത് ഉച്ചയ്ക്ക് കണ്ണൻ നിന്ന് സിഗരറ്റ് വലിച്ച മാവിന്റെ ചുവട്ടിൽ ഇപ്പോൾ ഇരുട്ടാണ്.

“റീനൂ?”

“മാഡം, ഇത് ഞാൻ എത്ര നാൾ കൊണ്ടുപോകും?” അവളുടെ ശബ്ദം താണു. “ഇന്ന് ഇവിടെ എല്ലാവരും എന്ത് സന്തോഷത്തിലാന്ന് അറിയാമോ? അപ്പൻ ഇപ്പഴും ഫോണിൽ ആളുകളെ വിളിച്ച് പറയുവാ. അമ്മ മൂന്ന് തവണ പള്ളിയിൽ നേർച്ച പറഞ്ഞു. അവന്റെ അമ്മ എന്റെ കൈ പിടിച്ച് സ്വന്തം മോളായിട്ട് തന്നാ മതിയെന്ന് പറഞ്ഞു. ഞാൻ ആണെങ്കിൽ ആദ്യത്തെ ദിവസം തന്നെ അവനോട് നുണ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി.”

“എന്ത് നുണ?”

“ഹോസ്റ്റലിൽ വല്ലപ്പോഴും സിഗരറ്റ് വലിക്കുമെന്ന്. അത് സത്യമാ. പക്ഷേ ഇന്നലെ രാത്രി ഉറങ്ങാത്തതിന്റെ കാരണം നൈറ്റ് ഡ്യൂട്ടിയാന്ന് പറഞ്ഞു. അത് നുണയാ. അവൻ പാവം വിശ്വസിച്ചു.”

മറുതലയ്ക്കൽ ഒരു നിമിഷം മൗനം. പിന്നെ സുമിത്ര മാഡത്തിന്റെ ശബ്ദം മൃദുവായി.

“ചിന്നാ, കേൾക്ക്. എനിക്ക് സന്തോഷമാ. നിജവാഗിയും, ശരിക്കും. നിനക്ക് അവനെ ഇഷ്ടമാണോ?”

“വല്ലാതെ ഇഷ്ടമായിപ്പോകുമോന്നാ പേടി.”

“പേടിയോ? എന്തിനാ പേടി?”

“മാഡം, ഞാൻ കല്യാണത്തിന് റെഡിയാണോന്ന് എനിക്ക് തന്നെ അറിയില്ല. അമ്മയ്ക്ക് എനിക്ക് ഇരുപത്തേഴായി എന്ന ടെൻഷൻ.

അപ്പന് എന്റേത് കഴിഞ്ഞിട്ട് വേണം ബെറ്റിയുടേത് നോക്കാൻ. ഞാൻ ആലോചിക്കുന്നത് വേറെ കാര്യങ്ങളാ.”

“ഏനു? പറ.”

“ഒരു ആളുടെ കൂടെ എല്ലാ ദിവസവും. ഒരേ വീട്ടിൽ, ഒരേ കട്ടിലിൽ. എന്റെ ഫോൺ അവൻ എടുത്ത് നോക്കിയാലോ? നൈറ്റ് ഡ്യൂട്ടിയാന്ന് പറഞ്ഞ് ഇറങ്ങുമ്പോ അവൻ വാർഡിലേക്ക് വിളിച്ചാലോ? ഓരോ കള്ളവും ഓർത്തുവെക്കണം. ഇപ്പോ ഹോസ്റ്റലിൽ എന്നോട് ആരും ഒന്നും ചോദിക്കാനില്ല.”

“അതൊക്കെ മാനേജ് ചെയ്യാം ചിന്നാ. ഈ ലോകത്ത് എത്ര പേർ ഇങ്ങനെ ജീവിക്കുന്നു. ആശുപത്രിയുടെ കാര്യം ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം, നിന്റെ ഡ്യൂട്ടി ലിസ്റ്റ് എന്റെ കയ്യിലല്ലേ.” മാഡം ചിരിച്ചു. “പക്ഷേ ഞാൻ ചോദിക്കുന്നത് അതല്ല. നിന്റെ മനസ്സ് റെഡിയാണോ? ഒരാളുടെ മാത്രം ആകാൻ?”

റീനു കുറച്ച് നേരം ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.

“അറിയില്ല മാഡം. ഈ രണ്ട് കൊല്ലത്തിൽ ഞാൻ ഒരുപാട് ആണുങ്ങളെ കണ്ടു. എല്ലാവരും ഒരുപോലെയാന്ന് തോന്നിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഭാര്യ വീട്ടിൽ, അവർ എന്റെ കൂടെ. കല്യാണത്തിന്റെ തലേന്ന് പോലും. അങ്ങനത്തെ ഒരാളാകുമോ ഇവനും എന്ന് ആലോചിക്കുമ്പോ…”

“ആഹാ. അപ്പോ നിനക്ക് അവനെ സംശയം, അവന് നിന്നെ ഒരു സംശയവുമില്ല. നല്ല ജോഡി.” മാഡം ഉറക്കെ ചിരിച്ചു.

“റീനൂ, നീ കണ്ട ആണുങ്ങൾ എല്ലാം കാശ് കൊടുത്ത് വന്നവരാ. അത് ലോകം മുഴുവനല്ല. ആശുപത്രിയിൽ എല്ലാരും രോഗികളാന്ന് വിചാരിച്ചാ എങ്ങനെയാ?”

“അതല്ല മാഡം. ഇന്ന് സംസാരിച്ചപ്പോ അവൻ പറഞ്ഞു, ഇന്നലെ രാത്രി ഒരു ഫ്രണ്ടിന്റെ ബാച്ചിലർ പാർട്ടിയിലായിരുന്നു, അതാ ഉറങ്ങാത്തതെന്ന്. കേട്ടപ്പോ എന്റെ നെഞ്ചൊന്ന് കാളി. ഏത് പാർട്ടി, അവിടെ എന്തൊക്കെ നടന്നു, എന്നൊക്കെ ചോദിക്കാൻ നാവിൽ വന്നു.

പിന്നെ ഓർത്തു, ഞാനും ഇന്നലെ ഒരു ബാച്ചിലർ പാർട്ടിയിലായിരുന്നല്ലോ. എനിക്ക് അത് ചോദിക്കാൻ എന്ത് അവകാശം?”

“ഹൗദാ!” മാഡം ഒന്ന് നിർത്തി. “ചിന്നാ, ബാംഗ്ലൂരിൽ ഒരു ശനിയാഴ്ച രാത്രി നൂറ് ബാച്ചിലർ പാർട്ടി നടക്കും. എല്ലാറ്റിലും നിന്നെപ്പോലെ ഒരാൾ ഉണ്ടാകണമെന്നില്ല. മിക്കതും വെള്ളമടിയും ഛർദ്ദിയും മാത്രമാ. അത് വിട്.” ശബ്ദത്തിൽ ഒരു കുസൃതി വന്നു.

“നമ്മുടേത് എങ്ങനെയുണ്ടായിരുന്നു? ജ്ഞാനവേൽ രാവിലെ തന്നെ വിളിച്ചു. എല്ലാവരും ഹാപ്പിയാന്ന്. എനിയും വേണ്ടി വരും എന്നു പറഞ്ഞു. ആരുടെയോ മാര്യേജ് സെറ്റ് ആകും, വീണ്ടും ഒരു ബാച്ചിലർ പാര്ട്ടി വേണ്ടി വരും എന്നു .. ഞാന് പറഞ്ഞു, നേരത്തെ അറിയിക്കണം എന്നു., പക്ഷേ വേറൊരു കാര്യവും കേട്ടു. മാസ്ക് മറന്നെന്ന്?”

“അയ്യോ, അത് ആര് പറഞ്ഞു?”

“എനിക്ക് എല്ലാം ഗൊത്താകും. പറ.”

റീനു കൈവരിയിൽ ചാരിനിന്നു. “ഡ്യൂട്ടി കഴിഞ്ഞ് ഹോസ്റ്റലിൽ നിന്ന് ധൃതിയിൽ ഇറങ്ങിയപ്പോ ബാഗിൽ വെക്കാൻ വിട്ടുപോയി. റൂമിലെത്തി കുളിച്ച് ഇറങ്ങാൻ നോക്കുമ്പഴാ ഓർത്തത്. അപ്പഴേക്കും ആൾ വാതിൽ തുറന്ന് കേറി. ഞാൻ ബാത്ത്റൂമിനുള്ളിൽ നിന്ന് ലൈറ്റ് ഓഫ് ചെയ്യാൻ പറഞ്ഞു. ആൾ എന്താ ചെയ്തതെന്ന് അറിയാമോ? ബ്ലിങ്കിറ്റിൽ ഒരു മാസ്ക് ഓർഡർ ചെയ്തു.”

മാഡം പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. “ബ്ലിങ്കിറ്റിൽ! ദേവരേ!”

“പതിനഞ്ച് മിനിറ്റ് ഞാൻ ബാത്ത്റൂമിൽ, ആൾ പുറത്ത് കട്ടിലിൽ. വാതിലിന്റെ അപ്പുറവും ഇപ്പുറവും ഇരുന്ന് വർത്തമാനം. മലയാളിയാ. മാസ്ക് വന്നപ്പോ ഞാൻ ഇറങ്ങി. എന്നിട്ടും ഒരു മണിക്കൂർ വെറുതെ സംസാരിച്ചിരുന്നു. ഒരിക്കൽ പോലും ആൾ ധൃതി കാണിച്ചില്ല മാഡം. കാശ് കൊടുത്ത് വിളിച്ച ഒരാളോടല്ല, ഒരു പെണ്ണിനോട് പെരുമാറുന്ന

പോലെ.”

“എന്നിട്ട്?”

“എന്നിട്ട് മാസ്ക് ഒരു ശല്യമായി. ഞാൻ തന്നെ പറഞ്ഞു ലൈറ്റ് ഓഫ് ചെയ്യാൻ. പിന്നെ…” അവൾ ഒന്ന് നിർത്തി. “മാഡം, രണ്ട് കൊല്ലത്തിനിടയിൽ ആദ്യമായിട്ടാ ഒരു രാത്രി ഇത് ജോലിയാന്ന് ഞാൻ മറന്നുപോയത്. ഇരുട്ടത്ത് അവൻ എന്റെ മുഖം വിരലുകൊണ്ട് തൊട്ടുനോക്കി, കാണാൻ പറ്റില്ലല്ലോ എന്ന് പറഞ്ഞ്. സമയം നോക്കിയില്ല. വെളുക്കുന്നത് അറിഞ്ഞില്ല. ഇറങ്ങാൻ നേരം ആൾ ചോദിച്ചു, ഇനി കാണുമോന്ന്. കണ്ടാൽ ലൈറ്റിട്ട് കാണാമെന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞു. എന്തിനാ അങ്ങനെ പറഞ്ഞതെന്ന് എനിക്ക് തന്നെ അറിയില്ല.”

മറുതലയ്ക്കൽ കുറച്ച് നേരം മൗനമായിരുന്നു.

“ചിന്നാ, ഇതാ ഞാൻ പേടിച്ചത്.”

“എനിക്കും പേടിയാ മാഡം. ഇന്ന് രാവിലെ ബസ്സിലിരുന്ന് ഞാൻ ആ ആളെ ഓർത്തു. ഉച്ചയ്ക്ക് വേറൊരാളുടെ മുമ്പിൽ ചായയുമായി ചെന്ന് നിന്നു. ഇപ്പോ അയാളുടെ മെസേജിന് എന്ത് മറുപടി അയക്കണമെന്ന് അര മണിക്കൂറായി ആലോചിച്ചിരിക്കുന്നു. എനിക്ക് എന്ത് പറ്റി?”

“നിനക്ക് ഒന്നും പറ്റിയില്ല. നീ ഒരു പെണ്ണാ, അത്രേ ഉള്ളൂ. ഇന്നലത്തെ ആൾ ഒരു രാത്രിയാ. പേരില്ല, മുഖമില്ല. ഇന്നത്തെ ആൾ ഒരു ജീവിതമാ. ഏതാ വേണ്ടതെന്ന് നിനക്ക് ഗൊത്തു.”

“ഗൊത്തു,” റീനു ചിരിച്ചു. ഒരു കന്നഡ വാക്ക് അവൾ പറയുന്നത് കേട്ട് മാഡവും ചിരിച്ചു. “ഇന്നത്തെ ആൾ. അവനെ ഇഷ്ടമാകുന്നുണ്ട് മാഡം. അതാ പേടി.”

“അതിന് എന്താ പേടി?”

“മാഡം, ഞാൻ ഒരു കാര്യം സത്യം പറയട്ടെ? ഈ രണ്ട് കൊല്ലം എനിക്ക് ഒരു ശിക്ഷയായിരുന്നില്ല.” അവൾ ശബ്ദം താഴ്ത്തി. “ആദ്യം ലോണിന് വേണ്ടി തുടങ്ങിയതാ. പക്ഷേ പിന്നെപ്പിന്നെ… ആ ഡ്രസ്സ് ഇട്ട്

ഒരുങ്ങുന്നത്, ആരും അറിയാത്ത ഒരു പേരിൽ ഇറങ്ങിപ്പോകുന്നത്, ആരും തിരിച്ചറിയാത്ത ഒരു ലോകം. ക്ലാരയാകുമ്പോ ഞാൻ വേറൊരാളാ. പകൽ വാർഡിൽ എല്ലാരും പറയുന്നത് അനുസരിക്കുന്ന റീനുവല്ല. രാത്രി എല്ലാരും എന്നെ അനുസരിക്കും. എനിക്ക് അത് ഇഷ്ടമായിരുന്നു.”

“ഗൊത്തു ചിന്നാ. നിന്നെ ആദ്യം കണ്ടപ്പഴേ എനിക്ക് ഗൊത്തായിരുന്നു. ചിലർ കാശിന് മാത്രം വരും, ചിലർ ഇതും ആസ്വദിക്കും. നീ രണ്ടാമത്തെ കൂട്ടത്തിലാ.”

“പക്ഷേ കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് ഇത് തുടരാൻ പറ്റില്ല മാഡം. എനിക്ക് അവനെ ചതിക്കണ്ട. ഒരു ദിവസം അവൻ അറിഞ്ഞാ, അല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ ഒരു ക്ലയന്റിന്റെ മുമ്പിൽ അവന്റെ ഫ്രണ്ടിനെ കണ്ടാ, എല്ലാം കുഴയും. ആള് നല്ല ഓപ്പൺ മൈൻഡഡാ. ഇന്ന് എന്റെ കയ്യിൽ സിഗരറ്റ് കണ്ടിട്ട് ഞെട്ടിയില്ല, ചിരിച്ചതേ ഉള്ളൂ. നല്ല മനസ്സാ, ഈസി ഗോയിങ്. . പക്ഷേ ആ ചാൻസ് എടുക്കാൻ എനിക്ക് പറ്റില്ല.”

“അത് ബുദ്ധിയുള്ള തീരുമാനമാ.”

“പിന്നെ ലോൺ ഏകദേശം അടച്ചുതീർന്നു. ഇനി ഒന്നോ രണ്ടോ ഇഎംഐ മാത്രം. കുറച്ച് മിച്ചവുമുണ്ട്. കല്യാണത്തിന് കുറച്ച് സ്വർണം ഞാൻ തന്നെ വാങ്ങി വെക്കാം. അപ്പൻ ഇന്ന് പറയുന്നത് കേട്ടു, ബന്ധുക്കളോട് കടം ചോദിക്കേണ്ടി വരുമെന്ന്. അത് വേണ്ടി വരില്ല.”

“പിന്നെ നിന്റെ ആ ചിക്ക്പേട്ടിലെ സേട്ട് ഇല്ലേ,” മാഡം കുസൃതിയോടെ ചോദിച്ചു. “മാസത്തിൽ ഒരിക്കൽ വരുന്ന ആ സ്വർണക്കച്ചവടക്കാരൻ. ഓരോ തവണയും ഓരോ ആഭരണം. ഇപ്പോ എത്രയായി?”

“ഒരു മാല, രണ്ട് ജോഡി കമ്മൽ, മൂന്ന് വള, ഒരു മോതിരം.” റീനു ചിരിച്ചു. “വീട്ടിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത് ഓരോ മാസത്തെ സാലറിക്ക് കുറച്ച് കുറച്ച്

വാങ്ങിയതാന്നാ.”

“ദേവരേ! അയാളെ കല്യാണത്തിന് വിളിക്ക്. താലിമാല കൂടി അയാൾ തന്നോളും.”

“മാഡം!”

“സരി സരി.”

“അപ്പോ അത് നല്ല വാർത്തയാ, ചീത്തയല്ല.” ഒന്ന് നിർത്തിയിട്ട് മാഡം തുടർന്നു. “പക്ഷേ ഒരു കാര്യം, നിന്റെ മാഡം എന്ന നിലയിൽ എനിക്ക് പറയണം. അടുത്ത മാസം വരെ നിന്റെ കലണ്ടർ ഫുള്ളാ. ക്ലയന്റ്സ് അഡ്വാൻസ് തന്നു, ഞാൻ വാക്ക് കൊടുത്തു. അതൊക്കെ കമ്മിറ്റ്മെന്റാ റീനൂ. ഒരു നല്ല പയ്യൻ പെണ്ണുകാണാൻ വന്നു എന്ന് പറഞ്ഞ് സുമ്മനെ മാഞ്ഞുപോകാൻ പറ്റില്ല.”

അറിയാം മാഡം. ഞാൻ അങ്ങനെ ചെയ്യില്ല.”

“നീ അങ്ങനെ ചെയ്യില്ലെന്ന് എനിക്ക് ഗൊത്തു. എന്റെ ഏറ്റവും വിശ്വസിക്കാവുന്ന കുട്ടി നീയാ, അതാ പ്രശ്നം.” മാഡം ചിരിച്ചു. “നിന്റെ ശരിക്കുള്ള കുഴപ്പം എന്താന്ന് അറിയാമോ? നീ ഭയങ്കര നല്ലതാ. ഒരിക്കൽ ക്ലാരയെ കണ്ടവർ മറക്കില്ല. എല്ലാ ആഴ്ചയും റിപ്പീറ്റ് റിക്വസ്റ്റ് വരുന്നു. കഴിഞ്ഞ മാസത്തെ ഒരു ആള്, എല്ലാ തിങ്കളാഴ്ചയും മെസേജ്, ‘മാഡം, ക്ലാര ഫ്രീയാണോ?’ ഞാൻ പറയും, ക്ലാരയ്ക്ക് അപ്പോളോ ഒപിയിലെ പോലെ വെയ്റ്റിങ് ലിസ്റ്റാ, ടോക്കൺ എടുത്ത് ഇരുന്നോ എന്ന്.”

റീനുവിന് ചിരി അടക്കാൻ പറ്റിയില്ല. “മാഡം, പ്ലീസ്.”

“എന്ത് പ്ലീസ്? ഇത് കോംപ്ലിമെന്റാ! ചില കുട്ടികളെ ഒരിക്കൽ ബുക്ക് ചെയ്യും, പിന്നെ ആരും വിളിക്കില്ല. നിന്നെ അവർ വീണ്ടും തേടി വരും. നീ അവരോട് സംസാരിക്കും, കേട്ടിരിക്കും. അവരുടെ ബോറൻ ജീവിതത്തിൽ നിനക്ക് ശരിക്കും താൽപ്പര്യമുണ്ടെന്ന് അവർക്ക് തോന്നും. അതൊരു കഴിവാ ചിന്നാ. അതുകൊണ്ടാ നിന്നെ നഷ്ടപ്പെടുമോന്ന് എനിക്ക് പേടി.”

“പിന്നെ നീയും ആസ്വദിച്ചിട്ടില്ലെന്ന് പറയല്ലേ,”

മാഡം കൂട്ടിച്ചേർത്തു. “ആ ഹെബ്ബാളിലെ പാർട്ടി കഴിഞ്ഞ് രണ്ട് ദിവസം നിന്റെ മുഖത്ത് ഒരു ചിരിയായിരുന്നു. വാർഡിൽ എല്ലാരും വിചാരിച്ചത് നിനക്ക് ലൈൻ സെറ്റായെന്നാ.”

റീനു ചുണ്ട് കടിച്ച് ചിരിച്ചു. “അത് ആസ്വദിച്ചില്ലെന്ന് ഞാൻ പറയില്ല. ആ ജെപി നഗറിലെ ആന്റിമാർ എന്നെ മേശപ്പുറത്ത് കേറ്റി ഡാൻസ് ചെയ്യിച്ചത് ഓർമയുണ്ടോ? അവരുടെ ഭർത്താക്കന്മാരുടെ കാര്യം പറഞ്ഞ് അവർ ചിരിച്ച ചിരി. പിന്നെ ആ പൈലറ്റ്, എന്നെ യൂണിഫോമിൽ തന്നെ വേണമെന്ന് പറഞ്ഞ ആള്. ഞാൻ ആശുപത്രീന്ന് നേരെ അതേ കോട്ടിൽ ചെന്നപ്പോ അയാളുടെ മുഖം. ഓരോ രാത്രിയും ഒരു പുതിയ കളി പോലെയാ മാഡം. ആര് എന്ത് ആഗ്രഹിക്കുന്നു, അത് ഞാൻ എങ്ങനെ കൊടുക്കും എന്ന്. അതിൽ ഒരു ലഹരിയുണ്ട്.”

“അതാ ഞാൻ പറഞ്ഞത്. ജന്മനാ കിട്ടിയ കഴിവാ.”

“അത് നിർത്തുമ്പോ ഇതൊക്കെ മിസ്സ് ചെയ്യുമോന്നും എനിക്ക് പേടിയുണ്ട്,” അവൾ സമ്മതിച്ചു. “പക്ഷേ ഒരു ഭാര്യ ആയിട്ട് അത് വേണ്ട.”

അവൾ കൈവരിയിൽ ചാരി. അകലെ റോഡിലൂടെ ഒരു ബൈക്ക് പോയി.

“മാഡം, ഞാൻ ശരിക്കും ചോദിക്കുവാ. ഇതിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങണമെന്ന് തോന്നിയാൽ എന്ത് ചെയ്യണം? എങ്ങനെയാ?” ഇത്തവണ മാഡം ചിരിച്ചില്ല.

“അതൊക്കെ സരിയാകും. ഒരു കാര്യം ഓർമ വേണം റീനൂ. നിന്നെ ആരും ഇതിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നതല്ല. നീ എന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നതാ. നിന്റെ ലോൺ, നിന്റെ കാരണങ്ങൾ, നിന്റെ തീരുമാനം. ഞാൻ വാതിൽ തുറന്നുതന്നു, അത്രേ ഉള്ളൂ. അപ്പോ ഇറങ്ങുന്നതും നിന്റെ ഇഷ്ടം മാത്രം. ആരും തടയില്ല, ആരും ഭീഷണിപ്പെടുത്തില്ല. ഞാൻ അങ്ങനത്തെ ബിസിനസ് അല്ല

നടത്തുന്നെ.”

“താങ്ക്സ് മാഡം.”

“പക്ഷേ വൃത്തിയായിട്ട് ചെയ്യണം. ഏറ്റത് മുഴുവൻ തീർക്ക്. എന്നിട്ട് ഒരു ഡേറ്റ് പറ. ഞാൻ ക്ലാരയുടെ പ്രൊഫൈൽ ക്ലോസ് ചെയ്യും, എല്ലാ ഫോട്ടോയും എല്ലാ നമ്പറും ഡിലീറ്റ് ചെയ്യും. രാജിക്കത്ത് പോലെ, നോട്ടീസ് പീരിയഡ്.” ഒരു ചെറിയ ചിരി.

“ആ ഡേറ്റ് വരെ മണ്ടത്തരം ഒന്നും കാണിക്കരുത്. ക്ലയന്റിനെ പ്രേമിക്കുന്ന പോലത്തെ.”

റീനു ഒരു നിമിഷം ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. കുറച്ച് മുമ്പ് താൻ പറഞ്ഞതൊക്കെ മനസ്സിൽ വെച്ചാണ് മാഡം ഇത് പറയുന്നതെന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി.

“ഇല്ല മാഡം.”

“ഗുഡ്. സരി, ഇനി ബിസിനസ് പറയാം. പേന ഉണ്ടോ?”

അവൾ ഫോണിലെ കലണ്ടർ തുറന്നു. അതിൽ ക്ലാരയുടെ അപ്പോയിന്റ്മെന്റുകൾ എല്ലാം ‘ഡെന്റിസ്റ്റ്’, ‘ബാങ്ക്’, ‘ഷോപ്പിങ്’ എന്നിങ്ങനെയുള്ള പേരുകളിലാണ്. “പറഞ്ഞോ.”

“മാസം തീരുന്നതിന് മുമ്പ് ആറ് ബുക്കിങ്. രണ്ട് ബാച്ചിലർ പാർട്ടി. ഒന്ന് വൈറ്റ്ഫീൽഡിൽ ഒരു വില്ലയിൽ, ഇരുപത്തൊന്നാം തീയതി. മറ്റേത് ഒരു വീക്കെൻഡ്, കൂർഗിലെ റിസോർട്ടിൽ, അവർ കാർ അയക്കും. കോർപ്പറേറ്റ് പയ്യന്മാരാ, കുഴപ്പമില്ല.”

“ഓക്കെ.”

“രണ്ട് കിറ്റി പാർട്ടി. പെണ്ണുങ്ങൾ മാത്രം. ഇന്ദിരാനഗറും ജെപി നഗറും. ആ ആന്റിമാരെ നിനക്ക് ഗൊത്തല്ലോ. അവർക്ക് കൂടുതലും തമാശ, ഡ്രിങ്ക്സ്, ഗോസിപ്പ്, കുറച്ച് ഷോ. പ്രശ്നമില്ല. പക്ഷേ കഴിഞ്ഞ തവണത്തെ ജെപി നഗർ ഗ്രൂപ്പ്, ഓർമയില്ലേ. അതുകൊണ്ട് എന്തിനും റെഡിയായി പോണം.”

റീനു ഓർത്തു. ഓർത്ത് ചിരിച്ചു. “ഓർമയുണ്ട്.”

“പിന്നെ വലിയൊരെണ്ണം. ഒരു കമ്പനി സിംഗപ്പൂരിലെ ഒരു ക്ലയന്റുമായി വലിയ ഡീൽ ഒപ്പിട്ടു, അതിന്റെ ആഘോഷം. ആ ക്ലയന്റിനുള്ള ഗിഫ്റ്റാ നീ. ഫൈവ് സ്റ്റാർ, ഒരു

രാത്രി. ഈ ക്വാർട്ടറിലെ ഏറ്റവും വലിയ പേയ്മെന്റ്. വലിയ ആൾക്കാരാ, അതുകൊണ്ട് എക്സ്ട്രാ ശ്രദ്ധ വേണം. റൂമിൽ ഫോൺ ബേഡ, പേര് ബേഡ, ഒന്നും ബേഡ.”

“ഓക്കെ മാഡം.”

“അവസാനത്തേത്. സർജാപൂരിലെ ഒരു ഫാംഹൗസ്. കപ്പിൾസ് പാർട്ടി. സ്വിംഗേഴ്സ് ഗ്രൂപ്പ്, എല്ലാരും കല്യാണം കഴിഞ്ഞവർ, ഭയങ്കര പ്രൈവറ്റ്. അവർ നിന്നെ പ്രത്യേകം ചോദിച്ചതാ. ഗസ്റ്റായിട്ടല്ല, ഹോസ്റ്റസായിട്ട്.”

“ഹോസ്റ്റസോ?”

“എല്ലാരെയും കംഫർട്ടബിൾ ആക്കണം, ഐസ് ബ്രേക്ക് ചെയ്യണം, ഗെയിംസ് തുടങ്ങിവെക്കണം, പരിപാടി ബോറടിക്കാതെ കൊണ്ടുപോണം. ഹെബ്ബാളിലെ ആ ആനിവേഴ്സറി പാർട്ടി നീ ഹാൻഡിൽ ചെയ്തത് അവർ കണ്ടു, അതുപോലെ വേണമെന്ന്. ഹോസ്റ്റ് ചെയ്യുന്നതിനേ ഞാൻ വാക്ക് കൊടുത്തിട്ടുള്ളൂ. അതിൽ കൂടുതൽ എന്തെങ്കിലും വേണോന്ന് അവിടെ വെച്ച് നീ തീരുമാനിച്ചാ മതി.”

റീനു എല്ലാം കുറിച്ചെടുത്തു. ഡെന്റിസ്റ്റ്. ബാങ്ക്. ബാങ്ക്. ഷോപ്പിങ്. മീറ്റിങ്. ബർത്ത്ഡേ.

“ഒരു കാര്യം കൂടി റീനൂ.” മാഡത്തിന്റെ ശബ്ദം ഒന്നുകൂടി ഗൗരവമായി. “ഇതിൽ ചിലതിന്, പ്രത്യേകിച്ച് കൂർഗിലേതിനും ഫാംഹൗസിനും, ഒരാൾ മാത്രമായിരിക്കുമെന്ന് വിചാരിക്കണ്ട. രണ്ടാകാം, മൂന്നാകാം. നിന്റെ ലിമിറ്റ്സ് പോകുന്നതിന് മുമ്പേ പറഞ്ഞ് ഉറപ്പിക്കണം, റൂമിൽ കേറിയിട്ടല്ല. നന്നായി തയ്യാറായി പോണം. നേരത്തിന് കഴിക്ക്, നേരത്തിന് ഉറങ്ങ്. കഴിഞ്ഞ തവണത്തെ പോലെ നൈറ്റ് ഡ്യൂട്ടി കഴിഞ്ഞ് നേരെ പോയി ഒരു പേഷ്യന്റിനെ പോലെ തിരിച്ചുവരരുത്.”

“ശരി മാഡം.”

“മാഡം, ലിസ്റ്റിൽ ആ സിനിമാക്കാരന്റെ കാര്യം പറഞ്ഞില്ലല്ലോ. അത് ക്യാൻസലായോ?”

“ഓ, അതോ!” മാഡത്തിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു ആവേശം വന്നു. “അത് നിന്റെ ലിസ്റ്റിലല്ല, എന്റെ ലിസ്റ്റിലാ. നമ്മൾ രണ്ടുപേരും ഒരുമിച്ച്. അടുത്ത ശനിയാഴ്ച, നന്ദി ഹിൽസിലെ

അയാളുടെ ഗസ്റ്റ് ഹൗസിൽ.”

“അയാള് എന്താ പ്ലാൻ ചെയ്തേക്കുന്നെ?”

“കേട്ടാ നീ ചിരിക്കും. സ്ക്രീനിൽ ആള് വലിയ മാസ് ഹീറോയാ. നേരിട്ട് ഭയങ്കര നാണക്കാരൻ. അയാൾക്ക് ഒരു ആശുപത്രി സീൻ വേണം. അയാൾ രോഗി, നീ നഴ്സ്, ഞാൻ ഹെഡ് നഴ്സ്. രണ്ടുപേരും യൂണിഫോമിൽ. ആദ്യം ഡിന്നർ, പിന്നെ കുറച്ച് ഡ്രിങ്ക്സ്, പിന്നെ ഒരു ‘ചെക്കപ്പ്’. കഴിഞ്ഞ സിനിമയിൽ അയാൾക്ക് ഒരു ഹോസ്പിറ്റൽ സീനുണ്ടായിരുന്നു. ഷൂട്ടിങ് കഴിഞ്ഞപ്പോ മുതൽ തോന്നിയ ആഗ്രഹമാന്ന്.”

റീനു പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. “അപ്പോ നമ്മുടെ ഡ്യൂട്ടി തന്നെ, വേറൊരു വാർഡിൽ.”

“അത്രേ ഉള്ളൂ. പക്ഷേ ഇത്തവണ ബിപി നോക്കുന്നത് മാത്രമല്ല, ഓരോ പരിശോധനയും പതുക്കെ, വിശദമായി. അയാൾ പറയുന്നതൊന്നും അനുസരിക്കണ്ട. നമ്മൾ പറയുന്നത് അയാൾ അനുസരിക്കണം. അതാ അയാളുടെ ഫാന്റസി. ഞാൻ ലീഡ് ചെയ്യാം, നീ കൂടെ നിന്നാ മതി. പിന്നെ ആ രാത്രി ബാക്കി എങ്ങനെ പോകുന്നോ അങ്ങനെ.”

“മാഡം ഇപ്പഴും ഇങ്ങനത്തെ ബുക്കിങ് എടുക്കുമെന്ന് വാർഡിലെ ആരെങ്കിലും അറിഞ്ഞാ…”

“അറിയില്ല. അതാ എന്റെ കഴിവ്.” മാഡം ചിരിച്ചു. “ഇരുപത് കൊല്ലം. ആരും അറിഞ്ഞിട്ടില്ല. ആ പിന്നെ എനിക്ക് നീ കുറച്ച് ന്യൂ പിക്സ് സെൻഡ്. ആ കുടക് പാര്ട്ടി പിന്നെ ആ സിംഗപ്പൂര് പാര്ട്ടി, നിന്റെ ലേറ്റസ്റ്റ് ടൈം സ്റ്റാമ്പ് ഉള്ള പിക് വേണം. പികിൽ സൈൻ എന്തു വേണം എന്നു ഞാന് അയക്കാം. ”

“പിക് ഒക്കെ എടുക്കാം, ബട്ട് സെക്സി ഔട്ടുഫിറ്റ് ഒന്നും ഇല്ല, പെട്ടെന്ന് വന്നതല്ലേ, മാത്രമല്ല, വീട്ടില് വന്നാല് മമ്മ എല്ലാം എടുത്തു അലക്കാൻ കൊണ്ട്

പോകും, അപ്പോ അങ്ങാനത്തെ ഡ്രസ് കൊണ്ട് വരാറില്ല”

“അത് സാറാമില്ല , നീ ഉള്ളത് നോക്ക്. ആ നിന്റെ അണിയത്തിയുടെ യൂണിഫോം ഇല്ലേ അതില് ഒരെണ്ണം എടുക്ക അത് നല്ല സൂപ്പര് ആയരിക്കും.”

“പോ മാഡം, എന്നെ കൊണ്ട് ഓരോന്ന്, ശെരി അവള് അറിയാതെ എടുക്കാമോ എന്നു”

റീനു കുറച്ച് നേരം ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. പിന്നെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു, “മാഡം, ഇതൊക്കെ കഴിഞ്ഞിട്ട്, ഇനി പുതിയ ബുക്കിങ് ഒന്നും എടുക്കണ്ട. ഒരു ഡേറ്റ് ഇപ്പോ തന്നെ തീരുമാനിക്കാം.”

“പറ.”

“ആഗസ്റ്റ് ആദ്യത്തെ ആഴ്ച. അതിന് ശേഷം ക്ലാര ഇല്ല. കല്യാണത്തിന് മുമ്പ് മൂന്നാഴ്ച എനിക്ക് റീനു മാത്രമായിട്ട് ഇരിക്കണം.”

“സരി. ആഗസ്റ്റ് ഏഴ്. അതാ ലാസ്റ്റ് ഡേ.” മാഡം ഒന്ന് നിർത്തി. “ഇന്ന് മുതൽ ക്ലാരയ്ക്ക് പുതിയ എൻക്വയറി വന്നാ, ഫുള്ളി ബുക്ക്ഡ് എന്ന് ഞാൻ പറയും. ഈ ലിസ്റ്റിലുള്ളതും സിനിമാക്കാരനും കൂടി തീർത്താ, നിന്റെ കണക്ക് ക്ലോസ്. പിന്നെ ഞാൻ നിന്നെ വിളിക്കുന്നത് വാർഡിലെ ഡ്യൂട്ടിക്ക് മാത്രം.”

“താങ്ക്സ് മാഡം. ശരിക്കും.”

“നിജവാഗിയും, ചിന്നാ. എനിക്ക് നിന്നെ നഷ്ടപ്പെടും, പക്ഷേ സന്തോഷമാ. പിന്നെ പയ്യന്റെ ഫോട്ടോ അയക്ക്. കാണാൻ കൊള്ളില്ലെങ്കിൽ കല്യാണം ഞാൻ തന്നെ ക്യാൻസൽ ചെയ്യും. പിന്നെ…” മറുതലയ്ക്കൽ ഒരു വാതിൽ തുറക്കുന്ന ശബ്ദം. ആരോ ഒരു പുരുഷശബ്ദത്തിൽ എന്തോ ചോദിച്ചു. മാഡം ശബ്ദം താഴ്ത്തി, ധൃതിയിൽ പറഞ്ഞു, “അയ്യോ, എന്റെ ആൾ ബാത്ത്റൂമീന്ന് ഇറങ്ങി. പിന്നെ വിളിക്കാം, ബായ്!”

കോൾ കട്ടായി. റീനു ഫോണിലേക്ക് നോക്കി ഒരു നിമിഷം നിന്നു, പിന്നെ അറിയാതെ

ചിരിച്ചുപോയി. ഇത്രയും നേരം ബാത്ത്റൂമിൽ ഒരാൾ ഇറങ്ങി വരുന്നതും കാത്തിരുന്നാണ് മാഡം തന്നെ ഉപദേശിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നത്.

അവൾ കുറെ നേരം ബാൽക്കണിയിൽ തന്നെ നിന്നു. ഫോണിലെ കലണ്ടർ ഇപ്പഴും തുറന്നിരിപ്പുണ്ട്. ഡെന്റിസ്റ്റ്. ബാങ്ക്. ഷോപ്പിങ്. മീറ്റിങ്. ബർത്ത്ഡേ. ഓരോന്നിനും പിന്നിൽ ഒരു രാത്രി. അതിന് താഴേക്ക് അവൾ സ്ക്രോൾ ചെയ്തു. ജൂൺ. ജൂലൈ. ആഗസ്റ്റ്. ഏഴാം തീയതിയുടെ കള്ളിയിൽ അവൾ ഒരു വാക്ക് മാത്രം ടൈപ്പ് ചെയ്തു: ‘റിസൈൻ’. ഇരുപത്തേഴിന്റെ കള്ളിയിൽ ഒന്നും എഴുതിയില്ല. വെറുതെ അതിൽ വിരൽ അമർത്തി നിന്നു.

ഇറങ്ങുന്നതും നിന്റെ ഇഷ്ടം മാത്രം.

താഴെ അപ്പൻ അടുത്ത നമ്പർ ഡയൽ ചെയ്യുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു. “ഹലോ, കുഞ്ഞമ്മേ, ഒരു സന്തോഷവാർത്തയുണ്ട്…”

അവൾ അകത്തുകയറി ജോമോന്റെ മെസേജ് ഒന്നുകൂടി തുറന്നു. “ഈളക്ക തന്നതിന് താങ്ക്സ്, എന്റെ വീട്ടില് കുഴപ്പമില്ല, തന്റെ ആരെങ്കിലും അറിഞ്ഞാലോ എന്നൊരു ചമ്മല് ഉണ്ടായിരുന്നു . നിങ്ങടെ ആരും ഒന്നും അറിഞ്ഞില്ല.” കുറെ നേരം നോക്കിയിരുന്നിട്ട് ഒരു ചിരിക്കുന്ന ഹാർട്ട് ഉള്ള സ്മൈലി അയച്ചു. പിന്നെ ലൈറ്റ് അണച്ച് കിടന്നു. ഉറക്കം വന്നില്ല.

ഉറങ്ങാൻ കിടന്നിട്ട് അര മണിക്കൂറായിക്കാണും. ഫോൺ ഒന്ന് മൂളി. സുമിത്ര മാഡം.

“ചിന്നാ, ഉറങ്ങിയോ? ആ സിംഗപ്പൂർ ക്ലയന്റിന്റെ ആൾക്കാർ ചോദിക്കുന്നു, ക്ലാരയുടെ പുതിയ പടങ്ങൾ വല്ലതുമുണ്ടോന്ന്. പഴയത് അവർ കണ്ടതാ. സാരിയിൽ വേണമെന്നാ. ‘ട്രഡീഷണൽ’ എന്ന് പ്രത്യേകം പറഞ്ഞു. മുഖം വേണ്ട, ബാക്കി നിനക്ക് ഗൊത്തല്ലോ. നാളെ രാവിലത്തേക്ക് കിട്ടിയാ മതി.”

അതിന് താഴെ ഒരു കണ്ണിറുക്കുന്ന സ്മൈലി. കൂടാതെ വൺ ടൈമര് വെച്ചുള്ള ഒരു ചിത്രം.

തുറന്നു നോക്കിയപ്പോ കണ്ടത്, സുമിത്ര മാമിന്റെ മുലകളിൽ രണ്ടു കൈകള് പൊതി പിടിച്ചിരിക്കുന്നു. നന്നായി കേറ്റിയിട്ടുണ്ട്, അതാണ് കണ്ണുകള് ഇങ്ങനെ. മദ്യത്തിന് ലേശം ആഡിക്ട് ആണ് മാഡം, പറഞ്ഞയാളൊന്നും കേൾക്കില്ല. ആ ഇരുപ്പ് കണ്ടപ്പോള് റീനുവിന്റെ ഉള്ളിലെ ക്ലാരക്ക് എന്തോ ഒരു കുളിര് പോലെ. റീനു തിരികെ ഒരു കിസ്സിംഗ് ഇമോജി അയച്ചു.

റീനു മച്ചിലേക്ക് നോക്കി കിടന്നു. ആഗസ്റ്റ് ഏഴ് എന്ന് മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു. പിന്നെ എഴുന്നേറ്റു.

താഴെ എല്ലാവരും ഉറങ്ങിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അപ്പന്റെ കൂർക്കംവലി പടിക്കെട്ട് വരെ കേൾക്കാം. അവൾ വാതിൽ കുറ്റിയിട്ടു. ജനൽ കർട്ടൻ രണ്ടും വലിച്ചിട്ടു. ബാഗിന്റെ സൈഡ് പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് ചുരുക്കി വെച്ചിരുന്ന ചെറിയ ട്രൈപോഡ് പുറത്തെടുത്തു. ഹോസ്റ്റലിലെ റൂംമേറ്റ് വിചാരിച്ചിരിക്കുന്നത് റീനു ഇൻസ്റ്റഗ്രാം റീൽസിന് വേണ്ടി വാങ്ങിയതാണെന്നാ ട്യൂബ്‌ലൈറ്റ് അണച്ചു. കട്ടിലിനടുത്തുള്ള ടേബിൾ ലാമ്പിന്റെ മഞ്ഞ വെളിച്ചം മാത്രം. അതിന് മുകളിലൂടെ ഒരു ചുവന്ന ദുപ്പട്ട ഇട്ടപ്പോൾ മുറി മുഴുവൻ ഒരു ചൂടുള്ള നിറമായി. ക്ലാരയുടെ വെളിച്ചം. രണ്ട് കൊല്ലം കൊണ്ട് പഠിച്ചതാണ്: നല്ല പടത്തിന് വേണ്ടത് നല്ല ക്യാമറയല്ല, നല്ല നിഴലാണ്.

അലമാരയിൽ ഉച്ചയ്ക്ക് ഉടുക്കാൻ പ്ലാന് ചെയ്തിരുന്ന ക്രീം കളർ സാരി മടക്കി വെച്ചിരിപ്പുണ്ട്. അത് വേണ്ട., അത് റീനുവിന്റേതാണ്. അവൾ ഏറ്റവും അടിയിലെ തട്ടിൽ നിന്ന് അമ്മയുടെ പഴയ ഒരു വെള്ള പ്രിന്റില് പച്ച ബോർഡർ ഉള്ള ഒരു സാരി എടുത്തു. ഇതിന് പക്ഷേ മാച്ചിങ് ബ്ലൌസ്?. ഒരു നിമിഷം അവൾ മടിച്ചു. പിന്നെ ചിരിച്ചു. ഒരു ഐറ്റം ഉണ്ടല്ലോ തന്നെ കയ്യിൽ .

ആ

ഐറ്റം അലമാരയുടെ ഉള്ളറയിൽ ഒരു കവറിൽ ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. കഴിഞ്ഞ മാസം ഹെബ്ബാളിലെ പാർട്ടിക്ക് വേണ്ടി തയ്പ്പിച്ച ഒരു ഇളം പച്ച ബ്ലൗസ്. സ്ലീവ്‌ലെസ്, മുന്നിൽ ആഴത്തിൽ ഇറങ്ങുന്ന വി കഴുത്ത്. അമ്മയുടെ സാരിയുടെ പച്ച ബോർഡറുമായി കൃത്യം ചേരുന്ന നിറം. തയ്യൽക്കാരി അന്ന് അളവെടുക്കുമ്പോൾ ചോദിച്ചിരുന്നു, “ഇത്രേം ഇറക്കണോ മോളേ?” എന്ന്. ഒരു വിരൽ കൂടി എന്ന് റീനു പറഞ്ഞു.

സാരി അവൾ പതിവിലും താഴ്ത്തിയാണ് ഉടുത്തത്, പൊക്കിളിന് ഒരു ചാൺ താഴെ. ഞൊറികൾ ഒതുക്കി അരയിൽ തിരുകി. മുന്താണി വീതിയിൽ ഇടാതെ ഒരു നേർത്ത വരയായി മടക്കി, ഒരു തോളിലൂടെ മാത്രം. വി കഴുത്തിന്റെ ആഴവും അരക്കെട്ടിന്റെ വളവും ഒന്നും മറയ്ക്കാതെ. കോട്ടൺ സാരിയുടെ നേർമ്മയിൽ ലാമ്പിന്റെ വെളിച്ചം കടന്നുപോകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മുടി അഴിച്ച് ഒരു വശത്തേക്കിട്ടു. കണ്ണാടിയിൽ നോക്കി. ഇല്ല, കണ്ണാടിയിൽ കാണുന്നത് ഇപ്പഴും റീനുവാണ്. അവൾ ചുണ്ടിൽ കടുത്ത ഒരു നിറം തേച്ചു. കണ്ണിൽ കൺമഷി കുറച്ചൂടെ നീട്ടി എഴുതി. മുഖം പടത്തിൽ വരില്ലെങ്കിലും ഇതൊക്കെ വേണം. ഇതാണ് സ്വിച്ച്. ലിപ്സ്റ്റിക് തേക്കുന്ന നിമിഷം അവൾ ക്ലാരയാകും.

ട്രൈപോഡ് കട്ടിലിന്റെ അറ്റത്ത്, അരയുടെ ഉയരത്തിൽ വെച്ചു. ഫോൺ കയറ്റി, പത്ത് സെക്കന്റ് ടൈമർ. ആദ്യത്തെ പടത്തിൽ അവൾ ലാമ്പിന് മുന്നിൽ ചരിഞ്ഞ് നിന്നു. ഒരു കൈ അരക്കെട്ടിൽ, മറ്റേ കൈ കൊണ്ട് മുടി ഉയർത്തിപ്പിടിച്ച്. പുറകിലെ വെളിച്ചത്തിൽ ശരീരത്തിന്റെ വളവുകൾ ഒരു നിഴൽരൂപമായി തെളിഞ്ഞു. ഫ്രെയിം ചുണ്ടിന് തൊട്ട് മുകളിൽ മുറിച്ചു. പടം നോക്കി. മുന്താണി കുറച്ചൂടെ അയയ്ക്കണം. വീണ്ടും.

രണ്ടാമത്തേതിൽ അവൾ കട്ടിലിന്റെ

അറ്റത്ത് ഇരുന്ന് ക്യാമറയുടെ നേരെ ചെറുതായി മുന്നോട്ട് ചാഞ്ഞു. തോളിൽ നിന്ന് മുന്താണി ഊർന്ന് മടിയിലേക്ക് വീണു. പിടിക്കാൻ കൈ പോയില്ല. ബ്ലൗസിന്റെ വി കഴുത്തിന്റെ ആഴം, അതിൽ വീഴുന്ന ലാമ്പിന്റെ ചുവപ്പ്, കഴുത്തിൽ സേട്ട് കഴിഞ്ഞ മാസം തന്ന നേർത്ത മാല. ചുവന്ന ചുണ്ടിന്റെ ഒരു കോൺ മാത്രം ഫ്രെയിമിൽ. ഒരു ചിരിയുടെ തുടക്കം.

പിന്നെ തന്റെ മാറിടം കാണിക്കുന്ന ഒരു ചിത്രം, അതിനു അവൾ അവളുടെ പച്ച ലൊഞ്ചേറി ബ്രാ എടുത്തു ഇട്ടു. ഇങ്ങനെ ഹോട്ട് ആയിട്ട് ചിത്രങ്ങള് എടുക്കുന്നത് അവളിലെ ക്ലാരയെ കൂടുതല് ഉണർത്തുന്നത് അവൾ അറിയുന്നുണ്ട്. അതൊരു ലഹരി പോലെ അവളിലേക്ക് ഇഴുകി ഇറങ്ങി, സിരകളിൽ പടർന്നു.

സാരിയുടേത് മതിയായി. പക്ഷേ ഒരെണ്ണം കൂടി വേണം. മാഡം ചോദിച്ചതല്ല, ക്ലാരയുടെ സ്വന്തം. സാരി അഴിച്ച് മടക്കിവെച്ച്, ബാഗിന്റെ അടിയിൽ നിന്ന് ഒരു പച്ച കളർ ടു-പീസ് എടുത്തിട്ടു. പിന്നെ മേശവലിപ്പിൽ നിന്ന് നഴ്സിങ് പഠിക്കുന്ന കാലത്തെ ആ കട്ടിയുള്ള കറുത്ത ഫ്രെയിം കണ്ണട. ഹോസ്റ്റലിലെ കൂട്ടുകാരികൾ അന്ന് മിയ ഖലീഫ’ എന്ന് കളിയാക്കി വിളിച്ചിരുന്നതാണ്. ഷെൽഫിൽ നിന്ന് ഒരു പഴയ നോവലും. പിന്നെ ജോമോന്റെ പാക്കറ്റിൽ നിന്ന് ഉച്ചയ്ക്ക് ചോദിക്കാതെ എടുത്ത ഒരു സിഗരറ്റും.

അവൾ ജനൽ കുറച്ച് തുറന്നിട്ട്, കട്ടിലിൽ ചരിഞ്ഞു കിടന്നു. കാലുകൾ മുട്ടിൽ മടക്കി വായുവിൽ ഉയർത്തി, കണങ്കാലുകൾ പിണച്ചു. പുസ്തകം തുറന്ന് മുഖത്തിന് മുന്നിൽ, കണ്ണടയുടെ കറുത്ത വരമ്പ് മാത്രം അതിന് മുകളിലൂടെ കാണുന്ന ഉയരത്തിൽ. വിരലുകൾക്കിടയിൽ കത്തുന്ന സിഗരറ്റ്, അതിന്റെ പുക ലാമ്പിന്റെ ചുവപ്പിലൂടെ ചുരുണ്ടുയർന്നു. ഒന്നും കാണിക്കാൻ ശ്രമിക്കാത്ത ഒരു പെണ്ണ്, വെറുതെ വായിച്ചുകിടക്കുന്നു. എല്ലാം കാണിക്കുന്ന ഒരു പെണ്ണും. ആ രണ്ടിന്റെയും ഇടയിലെ കളിയാണ് ക്ലാരയുടെ സിഗ്നേച്ചർ. അത് പഠിപ്പിച്ചത് മാഡമല്ല, അവൾ തന്നെ കണ്ടുപിടിച്ചതാണ്.

ടൈമറിന്റെ ബീപ്പ്. ക്ലിക്ക്. അവൾ പുസ്തകം താഴ്ത്താതെ തന്നെ ഒരു പുക കൂടി എടുത്തു.

ഓരോ ക്ലിക്കിനും ഇടയിൽ അവൾ ഫോണിലേക്ക് ഓടിച്ചെന്ന് നോക്കി. ഇത് വേണ്ട, ഒരു കണ്ണ് കാണുന്നുണ്ട്. ഇത് വേണ്ട, ചുവരിലെ മാതാവിന്റെ പടം ഫ്രെയിമിൽ. അവൾ ആ പടം ഒന്ന് തിരിച്ച് വെച്ചു. “സോറി മാതാവേ,” ഉച്ചയ്ക്ക് പറഞ്ഞ അതേ വാക്ക്. ഇത്തവണ ചിരി വന്നില്ല.

അര മണിക്കൂറിനുള്ളിൽ മുപ്പത്തിനാല് പടങ്ങൾ. അതിൽ നിന്ന് അവൾ അഞ്ചെണ്ണം തിരഞ്ഞെടുത്തു. സാരിയിൽ മൂന്ന്, കണ്ണടയിൽ രണ്ട്. ഓരോന്നും സൂം ചെയ്ത് നോക്കി. മുഖമില്ല. മുറിയുടെ ചുവരില്ല. വീടിനെ ഓർമിപ്പിക്കുന്ന ഒന്നുമില്ല. പുസ്തകത്തിന്റെ പേര് കാണുന്ന ഒരു പടം മാറ്റി. മാല ഉള്ളതും ഒന്ന് മാറ്റി.

അവൾ കുറച്ചു പേജുകള് വായിച്ചിട്ട് പൂറില് കുറച്ച് നേരം പിടിച്ചു തടവിക്കൊണ്ട് എഴുന്നേറ്റു. എന്നീ മാഡം പറഞ്ഞ യൂണിഫോം ഷൂട്ട് എടുക്കാം. അവളക്ക് നല്ല മൂഡ് ആയെന്ന് അവളക്ക് തന്നെ മനസ്സിലായി.

ട്രൈപോഡ് മേശയുടെ അറ്റത്ത് വെച്ചു. ഫോൺ കയറ്റി, ടൈമർ പത്ത് സെക്കന്റ്. ബെറ്റിയുടെ നീല സ്കർട്ട് അരയിൽ ഇറുകി, മുട്ടിന് മുകളിൽ മാത്രം. വെള്ള ഷർട്ട്, നീല ടൈ. അടിയിൽ ക്രീം ലിഞ്ചറി. ആദ്യ പടത്തിന് മുകളിലെ മൂന്ന് ബട്ടൺ അഴിച്ചുവെച്ചു. അവൾ ക്യാമറയുടെ നേരെ നിന്നു, ഒരു കൈ

അരയിൽ, മറ്റേ കൈ ടൈയുടെ അറ്റം പിടിച്ച് അല്പം താഴേക്ക് വലിച്ചു. ഷർട്ട് അയഞ്ഞ് ക്രീം ബ്രായുടെ മുകൾഭാഗം തെളിഞ്ഞു. മുലകളുടെ മുകൾഭാഗം ബ്രായിലൂടെ പുറത്തേക്ക് തള്ളി. ബീപ്പ് കേട്ടപ്പോൾ മുലക്കണ്ണുകൾ ഉറച്ചു. ക്ലിക്ക്. പടം നോക്കി. മുല കൂടുതൽ തുറക്കണം. ബ്രാ മുകളിലേക്ക് അമർന്ന് മുലക്കണ്ണിന്റെ അടിഭാഗം കാണണം. വീണ്ടും ടൈമർ. ഈ തവണ ഷർട്ട് കൂടുതൽ അയച്ച് നിന്നു. ബീപ്പ് വരുമ്പോൾ മുലകൾ ഷർട്ടിനകത്ത് കനത്തു. ക്ലിക്ക്. അവളുടെ പൂറിന് താഴെ ഒരു ഈർപ്പം പടരുന്നുണ്ട്.

രണ്ടാമത്തേതിൽ അവൾ തിരിഞ്ഞു നിന്നു. പുറം ക്യാമറയിലേക്ക്. സ്കർട്ട് ഒരു കൈ കൊണ്ട് മുകളിലേക്ക് ഉയർത്തി പിടിച്ചു. ക്രീം പാന്റി അരയിൽ ഇറുങ്ങി, കുണ്ടിയുടെ വളവ് മുഴുവൻ തെളിഞ്ഞു. പാന്റിയുടെ തുണി നടുവിൽ അല്പം ഉള്ളിലേക്ക് കയറി, കുണ്ടിയുടെ ഇടയിൽ ഒട്ടി. ഒരു കാൽ മടക്കി, മറ്റേ കാൽ നേരെ. കുണ്ടി ക്യാമറയിലേക്ക് തള്ളി. ബീപ്പ്. ക്ലിക്ക്. പടം നോക്കുമ്പോൾ അവളുടെ പൂറ് ഇറുങ്ങി. പാന്റി ഈർപ്പമുള്ളതായി തോന്നി. സ്കർട്ട് കുറച്ചൂടെ ഉയർത്തി, പാന്റി അല്പം താഴ്ത്തി വീണ്ടും. ഈ തവണ ബീപ്പ് കേൾക്കുമ്പോൾ അവൾ അറിയാതെ കുണ്ടിയിൽ കൈ വെച്ച് ഒന്ന് പിടിച്ചു. ക്ലിക്ക്. ചൂട് താഴേക്ക് ഇറങ്ങി, പൂറിനും കുണ്ടിക്കും ഇടയിൽ.

മൂന്നാമത്തേതിന് ബ്രാ മാറ്റി. ഷർട്ട് താഴെ ബട്ടൺ എല്ലാം തുറന്നു. ഷർട്ട് തുറന്ന് മുലകൾ പകുതി പുറത്ത്. ക്രീം പാന്റി സ്കേരടിന് അടിയിലൂടെ കാണും vidham . അവൾ കട്ടിലിന്റെ അറ്റത്ത് ഇരുന്ന് മുന്നോട്ട് ചാഞ്ഞു. ടൈ അയഞ്ഞ് മുലകൾക്കിടയിൽ വീണു.

ഒരു കൈ ഷർട്ടിന്റെ അറ്റം പിടിച്ച് വലിച്ചു, മുലകൾ താഴേക്ക് തൂങ്ങി. മുലക്കണ്ണുകൾ ഉറച്ച് പുറത്ത്. ബീപ്പ്. ക്ലിക്ക്. പടം നോക്കി. ഷർട്ട് കൂടുതൽ അയയ്ക്കണം. മുലകളുടെ നടുവ് മുഴുവൻ കാണണം. വീണ്ടും. ഈ തവണ അവൾ ഷർട്ട് പൂർണ്ണമായും തുറന്ന് ഇരുന്നു. ബീപ്പ് വരുമ്പോൾ മുലക്കണ്ണുകൾ കൂടുതൽ ഉറച്ചു, അവൾ അറിയാതെ ഒരു കൈ മുലയിൽ വെച്ച് പിടിച്ചു. ക്ലിക്ക്. ഓരോ ക്ലിക്കിലും അവളുടെ പൂറ് ഈർപ്പമാകുന്നു. സ്കർട്ടിന്റെ തുണി തൊടുമ്പോൾ വിരലുകൾ കുലുങ്ങുന്നു. ഷർട്ട് അയയ്ക്കുമ്പോൾ മുലകൾ കനക്കുന്നു. ബെറ്റിയുടെ യൂണിഫോമിൽ ഇങ്ങനെ നിൽക്കുന്നത് അവളെ കൂടുതൽ ചൂടാക്കുന്നു. ഒന്നും കാണിക്കാത്ത പോലെ, എല്ലാം കാണിക്കുന്നു. ടൈമറിന്റെ ബീപ്പ് വരുമ്പോൾ അവൾ നിന്ന സ്ഥാനം മാറ്റാതെ തന്നെ കുണ്ടിയിൽ കൈ വെച്ച് ഒന്ന് അമർത്തി, പൂറ് ഇറുങ്ങി.എല്ലാ നോക്കി, അതിൽ ഏറ്റവും ബെസ്റ്റ് ഒരു 7-8 മാഡത്തിന് അയച്ചു. പിന്നെ ഫോണിൽ നിന്ന് മുപ്പത്തിനാലും ഡിലീറ്റ് ചെയ്തു. റീസന്റ്ലി ഡിലീറ്റഡിൽ നിന്നും.

രണ്ട് മിനിറ്റിനുള്ളിൽ മറുപടി വന്നു. “ദേവരേ. ഇവരുടെ ഡീൽ ഇനി ക്യാൻസലാകില്ല. 🔥 പിന്നെ ആ കണ്ണടക്കാരി ആരാ? അത് സിംഗപ്പൂരിന് കൊടുക്കില്ല. ശനിയാഴ്ച നമ്മുടെ സിനിമാക്കാരന് ഒന്ന് കാണിക്കണം. ആശുപത്രി സീൻ കഴിഞ്ഞ് ഒരു ലൈബ്രറി സീൻ കൂടി വേണമെന്ന് പറയും അയാൾ.”

റീനു ലിപ്സ്റ്റിക് തുടച്ചു. കൺമഷി തുടച്ചു. സിഗരറ്റിന്റെ കുറ്റി ഒരു ടിഷ്യുവിൽ പൊതിഞ്ഞ് ബാഗിൽ ഇട്ടു. ജനൽ മുഴുവൻ തുറന്നിട്ട് റൂം ഫ്രഷ്നർ രണ്ട് വട്ടം അടിച്ചു. ഉച്ചയ്ക്ക് ജോമോന് വേണ്ടി ചെയ്ത അതേ

കാര്യം, ഇപ്പോൾ തനിക്ക് വേണ്ടി. അമ്മയുടെ സാരി ശ്രദ്ധയോടെ മടക്കി, ആ ചുളിവുകൾ കൈ കൊണ്ട് നിവർത്തി, പഴയ സ്ഥാനത്ത് തന്നെ വെച്ചു. കണ്ണട മേശവലിപ്പിലേക്കും ട്രൈപോഡ് ബാഗിലേക്കും തിരികെ പോയി. ടേബിൾ ലാമ്പിന്റെ മുകളിലെ ദുപ്പട്ട മാറ്റി. മാതാവിന്റെ പടം നേരെയാക്കി.

വാതിലിന്റെ കുറ്റി തുറന്നു. മുറി വീണ്ടും റീനുവിന്റേതായി.

കിടക്കാൻ നേരം അവൾ ഒന്നുകൂടി ഫോൺ എടുത്തു. ജോമോന്റെ മെസേജിന് താഴെ താൻ അയച്ച ആ ഒരൊറ്റ സ്മൈലി. അതിന് അവൻ ഇപ്പോൾ മറുപടി അയച്ചിരിക്കുന്നു: “ഗുഡ് നൈറ്റ്, സോംബി.”

ഇത്തവണ അവൾക്ക് ചിരി വന്നു.

അവൾ ടൈപ്പ് ചെയ്തു.

റീനു: ഗുഡ് നൈറ്റ് പറഞ്ഞിട്ട് ഉറങ്ങിയോ? 😏

നിമിഷനേരം കൊണ്ട് രണ്ട് നീല ടിക്ക്. പിന്നെ typing…

ജോ: ഉറങ്ങാൻ നോക്കുവാ. ഇന്നലെ ഉറങ്ങിയില്ല, ഇന്ന് ഉറക്കം വരുന്നില്ല. ശരീരം ഏത് ടൈംസോണിലാന്ന് ഒരു പിടിയുമില്ല 🥴

റീനു: സെയിം 🙋‍♀️ മെഡിക്കലി ഇതിന് ഒരു പേരുണ്ട്. സ്ലീപ് ഡിപ്രിവേഷൻ ഇൻഡ്യൂസ്ഡ് മണ്ടത്തരം.

ജോ: ആഹാ. ഡോക്ടർ റീനു 🩺

റീനു: നഴ്സ് റീനു. ഡോക്ടർമാർക്ക് ഇത്രേം വിവരമില്ല 💅

ജോ: 😂 നോട്ട് ചെയ്തു. ഫ്യൂച്ചറിൽ വീട്ടിൽ ആര് ഭരിക്കുമെന്ന് ഇപ്പഴേ ക്ലിയർ.

റീനു: അത് ഇന്ന് ഉച്ചയ്ക്ക് തന്നെ ക്ലിയറായതല്ലേ 😌

ജോ: ശരിയാ. ഒരു കാര്യം ചോദിക്കട്ടെ. എന്റെ പാക്കറ്റിൽ ഒരെണ്ണം കുറവുണ്ട്. 🤔🚬

റീനുവിന്റെ വിരൽ ഒരു നിമിഷം നിന്നു. ബാഗിൽ ടിഷ്യുവിൽ പൊതിഞ്ഞ് വെച്ച ആ കുറ്റി. ഒരു മണിക്കൂർ

മുമ്പ് അത് എവിടെയായിരുന്നെന്ന് അവൻ അറിയണ്ട.

റീനു: അത് ഞാൻ എടുത്തതാ. ഡീൽ ഫീ 😌

ജോ: 😂😂😂 കല്യാണം ഉറപ്പിച്ചിട്ട് പന്ത്രണ്ട് മണിക്കൂർ ആയില്ല, അപ്പഴേക്കും എന്റെ സിഗരറ്റിൽ പകുതി അവകാശം

റീനു: ഇത് ട്രെയിലറാ. പടം വരാൻ കിടക്കുന്നേ ഉള്ളൂ 🎬

ജോ: പേടിപ്പിക്കല്ലേ 😨

പിന്നെ വർത്തമാനം എങ്ങോട്ടൊക്കെയോ ഒഴുകി. ബാംഗ്ലൂരിൽ എവിടെയാ എന്ന് ചോദിച്ചപ്പോൾ രണ്ടുപേരും ഞെട്ടി. അവൻ എച്ച്എസ്ആർ ലേഔട്ടിൽ, അവളുടെ ഹോസ്റ്റൽ കോറമംഗലയിൽ. പത്ത് മിനിറ്റ് ദൂരം.

ജോ: അപ്പോ ഇത്രേം കാലം നീ എവിടെയായിരുന്നു? 🧐

റീനു: ഐസിയുവിൽ. നൈറ്റ് ഷിഫ്റ്റിൽ 😴

അയച്ചുകഴിഞ്ഞാണ് ആ വാക്ക് അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒന്ന് കുത്തിയത്. നൈറ്റ് ഷിഫ്റ്റ്. പാതി സത്യം.

ഇഷ്ടപ്പെട്ട പടം ചോദിച്ചപ്പോൾ അവൻ ‘സ്ഫടികം’ എന്നും അവൾ ‘ദേവദൂതൻ’ എന്നും പറഞ്ഞു. ദേവദൂതൻ തിയേറ്ററിൽ ഓടാതെ പോയ പടമാണെന്ന് അവൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ മൂന്ന് മെസേജ് തുടർച്ചയായി അയച്ച് അവനോട് വഴക്കിട്ടു. ബിരിയാണി തലശ്ശേരിയാണോ മലബാറാണോ എന്ന തർക്കം പതിനഞ്ച് മിനിറ്റ് നീണ്ടു. ഒരിടത്തും എത്തിയില്ല.

ജോ: ഇപ്പോ എന്താ പരിപാടി?

റീനു: കട്ടിലിൽ കിടക്കുന്നു. ഫാനിന്റെ ശബ്ദം കേൾക്കുന്നു. നിന്നോട് തർക്കിക്കുന്നു 🙃

ജോ: പ്രൂഫ് ഇല്ലാതെ വിശ്വസിക്കില്ല 📸

അവൾ ചിരിച്ചു. മുടി ഒരു കൊണ്ട കെട്ടി, തന്റെ സ്ലീവ്ലെസ് വെള്ള ബാനിയന് നേരെയാക്കി, കണ്ണാടി നേരെ പിടിച്ചു വെച്ചു , ഫ്രണ്ട് ക്യാമറ തുറന്നു. ലിപ്സ്റ്റിക്കിന്റെയോ കൺമഷിയുടെയോ ഒരു പാടും ബാക്കിയില്ലെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തി. തലയിണയിൽ മുഖം ചേർത്ത്, ഒരു കണ്ണ് ചെറുതായി

അടച്ച്, ഉറക്കം തൂങ്ങുന്ന ഒരു ചിരി.

ക്ലിക്ക്.

ഒരു മണിക്കൂർ മുമ്പ് ഇതേ ഫോണിൽ, ഇതേ മുറിയിൽ മുപ്പത്തിനാല് പടങ്ങൾ എടുത്തിരുന്നു. ഇത് മുപ്പത്തഞ്ചാമത്തേത്. ഇതിൽ മാത്രമാണ് അവളുടെ മുഖമുള്ളത്.

അയച്ചു.

typing… നിന്നു. വീണ്ടും typing… വീണ്ടും നിന്നു.

ജോ: 😳

ജോ: ഇതാണോ നോ മേക്കപ്പ് ലുക്ക്?

ജോ: അപ്പോ ഉച്ചയ്ക്ക് ഞാൻ കണ്ടത് ഓവർകിൽ ആയിരുന്നു. ഇതാ ബെറ്റർ.

റീനു: ഫ്ലേർട്ടിങ് നോട്ട് ചെയ്യപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു 👀 ഇനി നിന്റെ പ്രൂഫ്.

അവന്റെ പടം വന്നു. ബനിയനിൽ, കട്ടിലിൽ ചാരിക്കിടന്ന്, മുടി മുഴുവൻ അലങ്കോലമായി, ഒരു കൈ തലയ്ക്ക് പിന്നിൽ. പുറകിലെ ചുവരിൽ ഏതോ പഴയ ഫുട്ബോൾ ടീമിന്റെ പോസ്റ്റർ, ഒരു മൂലയിൽ പകുതി കീറിയത്. ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചിട്ട് പകുതിക്ക് നിർത്തിയ ഒരു മുഖം.

റീനു: ഇതെന്താ, പോലീസ് സ്റ്റേഷനിലെ മഗ്ഷോട്ടാ? 😂

ജോ: ഉറങ്ങാത്ത ആണിന്റെ ഒറിജിനൽ ലുക്ക്. റിട്ടേൺ പോളിസി ഇല്ല 🙏

റീനു: വാറന്റി എങ്കിലും ഉണ്ടോ?

ജോ: ലൈഫ് ടൈം 😌

അവൾ കുറെ നേരം ആ പടം നോക്കിക്കിടന്നു. മറുപടി അയക്കാൻ മറന്നുപോയി.

ജോ: ഒരു കാര്യം പറയട്ടെ? സീരിയസാ.

റീനു: പറ.

ജോ: ഉച്ചയ്ക്ക് ബാൽക്കണിയിൽ നിന്നപ്പോ നിന്റെ മുടിയിൽ എന്തോ ഒരു മണം ഉണ്ടായിരുന്നു. ചന്ദനത്തിരിയുടേതല്ല. വൈകുന്നേരം വരെ അത് എന്റെ മൂക്കിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.

റീനു: കാച്ചെണ്ണ. അമ്മയുടെ സ്പെഷ്യൽ റെസിപ്പി 🌿 അല്ല, ആള് കുറച്ച് ഓവറായി നോട്ടീസ് ചെയ്യുന്നുണ്ടല്ലോ 👀

ജോ: നഴ്സിന് മാത്രമല്ല മൂക്ക് ഷാർപ്പ് 😌

അവൾ ഫോൺ

നെഞ്ചിൽ വെച്ച് മച്ചിലേക്ക് നോക്കി ഒന്ന് ചിരിച്ചു. ആരും കാണാത്ത ഒരു ചിരി.

ജോ: അത് പോട്ടെ. നീ എന്നാ ബാംഗ്ലൂരിന്?

റീനു: നാളെ രാത്രി ബസ്സ്. മറ്റന്നാൾ രാവിലെ ഡ്യൂട്ടി 🏥

ജോ: ശ്ശെ 😕 ഞാൻ അടുത്ത ശനിയാഴ്ചയേ ഉള്ളൂ. കാറിലാ, കണ്ണനും ഉണ്ട്.

ജോ: ഒരു ഐഡിയ. നീ ഒരാഴ്ച കൂടി ലീവ് എടുക്ക്. നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് പോകാം. വഴിക്ക് വയനാട് കേറി, ബന്ദിപ്പൂരിലൂടെ, മൈസൂരിൽ ഒരു ചായ. ഒരു മിനി ട്രിപ്പ് 🚗🌄 അമ്മയോട് ഞാൻ പറഞ്ഞോളാം, പെണ്ണിനെ സേഫായിട്ട് ഹോസ്റ്റലിൽ എത്തിക്കാനാന്ന് 😇

റീനു ആ മെസേജ് രണ്ട് തവണ വായിച്ചു.

കാട്ടിലൂടെയുള്ള ആ റോഡ് അവൾക്ക് കാണാമായിരുന്നു. കാറിന്റെ ജനലിലൂടെ കയറുന്ന തണുത്ത കാറ്റ്, പുറകിലെ സീറ്റിൽ കണ്ണന്റെ കൂർക്കംവലി, വഴിയരികിലെ ഏതോ കടയിലെ ചായ. അവളുടെ വിരൽ ടൈപ്പ് ചെയ്തു: പോകാം 😍

അയക്കുന്നതിന് മുമ്പ് ഫോണിന്റെ മുകളിൽ ഒരു നോട്ടിഫിക്കേഷൻ വന്നുപോയി.

കലണ്ടർ റിമൈൻഡർ. ‘ഡെന്റിസ്റ്റ് – 21’. വൈറ്റ്ഫീൽഡിലെ വില്ല.

അവൾ പോകാം മായ്ച്ചു. ഇമോജിയും മായ്ച്ചു. കുറച്ച് നേരം കീബോർഡിലേക്ക് നോക്കിക്കിടന്നു.

റീനു: ലീവ് ഇല്ല ചെക്ക 😔 ഈ മാസം ഇനി ഒരു ദിവസം പോലും തരില്ല. എന്റെ ഹെഡ് നഴ്സ് ഒരു ഹിറ്റ്ലറാ.

ജോ: 😤 ആ ഹിറ്റ്ലറെ എനിക്ക് ഒന്ന് പരിചയപ്പെടണം

റീനു: ബേഡ 😂

ജോ: ബേഡയോ?

റീനു: കന്നഡയാ. വേണ്ട എന്ന്. ഹോസ്റ്റൽ ലൈഫിന്റെ സൈഡ് എഫക്റ്റ് 😅

ജോ: ഓക്കെ ബേഡ. 😔 എന്നാ

ഒരു കാര്യം. ഞാൻ അവിടെ എത്തുന്ന ആഴ്ച, ആ കോറമംഗലയിലെ ദോശക്കട. നെയ്റോസ്റ്റ്. നീ ഉച്ചയ്ക്ക് പറഞ്ഞു മുഴുമിപ്പിക്കാത്ത ആ കഥ ബാക്കി അവിടെ വെച്ച്. ഡേറ്റ് ഫിക്സ്?

റീനു: ഫിക്സ് 🤝

ജോ: ബില്ല് നിന്റെ വക. ഡീൽ ഫീ റിട്ടേൺ 😎

റീനു: 🙄 ഓക്കെ ഓക്കെ

ജോ: ഇനി ശരിക്കും ഗുഡ് നൈറ്റ് 😴 അല്ലെങ്കിൽ നാളെ നിന്റെ അപ്പൻ വിളിക്കുമ്പോ ഞാൻ ഉറക്കത്തിൽ ‘ദേവദൂതൻ ഓടിയില്ല’ എന്ന് പറയും

റീനു: ഗുഡ് നൈറ്റ്, കള്ളൻ 🌙

അവന്റെ പേരിന് താഴെ typing… വന്നു. നിന്നു. വീണ്ടും വന്നു. വീണ്ടും നിന്നു. പിന്നെ ഒന്നും വന്നില്ല. എന്തോ പറയാൻ വന്നിട്ട് വേണ്ടെന്ന് വെച്ചതാകും. അത് എന്തായിരിക്കുമെന്ന് ആലോചിച്ച് അവൾ കുറെ നേരം കിടന്നു.

ആ കാട്ടുവഴി അവളുടെ മനസ്സിൽ നിന്ന് പോയില്ല. പോകാമായിരുന്നു. റീനുവിന് പോകാമായിരുന്നു. ക്ലാരയാണ് സമ്മതിക്കാത്തത്.

ഫോൺ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ച് അവൾ കണ്ണടച്ചു.

ആഗസ്റ്റ് ഏഴ്. അവൾ മനസ്സിൽ ഒന്നുകൂടി പറഞ്ഞു.

തുടരും...