വീട്ടുടമയുടെ ഊഴം – 1[ Kattan Chaya ]

ആനന്ദും ആദിയും ശാന്തമായ ഒരു ചെറിയ ഗ്രാമപ്രദേശത്തെ വീട്ടിലായിരുന്നു താമസിച്ചിരുന്നത്—ശിവദാസ് എന്ന വൃദ്ധനിൽ നിന്ന് വാടകയ്ക്ക് എടുത്തത്.

അവർ സമ്പന്നരായിരുന്നില്ല. ആനന്ദ് പലതരം ജോലികൾ ചെയ്തിരുന്നു—മെക്കാനിക്കിന്റെ ജോലി, ട്രക്ക് ഓടിക്കൽ—എങ്ങനെയെങ്കിലും ജീവിതം മുന്നോട്ടുകൊണ്ടുപോകാൻ മാത്രം കഴിഞ്ഞിരുന്നു. പക്ഷേ ആ വീട് വിലകുറഞ്ഞതായിരുന്നു… ശാന്തമായിരുന്നു… അവർക്ക് തികച്ചും അനുയോജ്യമായിരുന്നു.

ആദി അതീവ സുന്ദരിയായിരുന്നു—എവിടെയെത്തിയാലും ആളുകളുടെ ശ്രദ്ധ തിരിക്കുന്ന സൗന്ദര്യം.*

പക്ഷേ അതും പ്രശ്നങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കി: അവൾ ജോലി ചെയ്യാൻ പോകുന്ന ഏത് സ്ഥലത്തും? പുരുഷന്മാർ യാതൊരു ലജ്ജയുമില്ലാതെ അവളോട് ശൃംഗരിക്കുമായിരുന്നു.*

ആവശ്യപ്പെടാത്ത ശ്രദ്ധ കാരണം ഓഫീസുകൾ വൃത്തിയാക്കുന്നതിലോ ചായ വിളമ്പുന്നതിലോ പോലും അവൾക്ക് ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല.

അങ്ങനെ അവൾ വീട്ടിൽ തന്നെ തുടർന്നു.

ജോലിയില്ല. വരുമാനമില്ല.

വീട്ടമ്മയുടെ ചുമതലകൾ മാത്രം—പാചകം, വൃത്തിയാക്കൽ, തോട്ടം പരിപാലിക്കൽ.*

ആനന്ദ് മറ്റെല്ലാം ചെയ്തു: പണം സമ്പാദിച്ചു, ബില്ലുകൾ അടച്ചു… പക്ഷേ പതുക്കെ… കാര്യങ്ങൾ മുറുകിത്തുടങ്ങി.*

പിന്നെ ഒരു ദിവസം—വാടക വീണ്ടും അടയ്ക്കേണ്ടി വന്നു.*

ശിവദാസ് തന്റെ പഴയ ജീപ്പിൽ വന്നു—കട്ടിയുള്ള വെള്ളിമുടിയും വർഷങ്ങളായുള്ള കൃഷിപ്പണിയിൽ കരുത്താർജിച്ച കൈകളും ഉള്ള, 60 വയസ്സുള്ള ഒരു ദൃഢനായ മനുഷ്യൻ.

അയാൾ വാതിൽ ഒരിക്കൽ മുട്ടി. ശാന്തമായി.

സിവദാസ് അകത്തേക്ക് കയറി, അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ ഭാരമുള്ള ബൂട്ടുകൾ മരത്തറയിൽ തപ്പിത്തടിച്ചു.

അവൻ ഉടൻ സംസാരിച്ചില്ല. ചുറ്റും ഒന്ന് നോക്കി—തന്റെ സ്വത്തുക്കൾ പരിശോധിക്കുമ്പോഴെല്ലാം അവൻ ചെയ്യുന്നതുപോലെ.*

പിന്നെ അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ കണ്ണുകൾ ആദിയിലേക്കെത്തി.

അവൾ ജനലിനരികിൽ ഇരുന്ന്, ലളിതമായ കോട്ടൺ വസ്ത്രത്തിൽ ഒരു പുസ്തകം വായിക്കുകയായിരുന്നു—അവളുടെ വളവുകളെ തികച്ചും ചേർത്തുപിടിച്ചിരുന്ന ഇളം മഞ്ഞ സൽവാർ കമീസ്.—⟨അതിമനോഹരം.-

സിവദാസ് ഒരു നിമിഷം

അധികം അവളെ നോക്കി നിന്നു.*

ആനന്ദ് അത് ശ്രദ്ധിച്ചു… പക്ഷേ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.*

സിവദാസ് തൊണ്ട വൃത്തിയാക്കി—നിശ്ശബ്ദത ഭേദിച്ചുകൊണ്ട്.

അവൻ ആനന്ദിന്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞു, ശബ്ദം ചരൽക്കല്ലുപോലെ ആഴവും സ്ഥിരതയുമുള്ളതായിരുന്നു.*

“വാടക വൈകിയിരിക്കുന്നു,” അവൻ ലളിതമായി പറഞ്ഞു. കോപമൊന്നുമില്ല. വെറും വസ്തുത മാത്രം.*

ആനന്ദ് പ്രയാസപ്പെട്ട് വിഴുങ്ങി.

“എനിക്കറിയാം… സാർ,” അവൻ മറുപടി പറഞ്ഞു, പരിഭ്രമത്തോടെ കഴുത്ത് തടവിക്കൊണ്ട്. “ഞാൻ അതിനായി ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്.”*

സത്യം? അവന്റെ കൈയിൽ പണമുണ്ടായിരുന്നില്ല—അതിന്റെ പകുതി പോലും ഇല്ലായിരുന്നു.*

കനത്തൊരു ഇടവേള തുടർന്നു.

സിവദാസ് പതുക്കെ തലയാട്ടി, ആനന്ദിന്റെ മുഖം സൂക്ഷ്മമായി നിരീക്ഷിച്ചു—സത്യസന്ധത തേടിക്കൊണ്ട്.

അദ്ദേഹം അലറിയില്ല. അവരെ വീട്ടിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കുമെന്ന് ഭീഷണിപ്പെടുത്തിയില്ല.

പകരം… അദ്ദേഹം വീണ്ടും ആദിയെ നോക്കി.*

പിന്നെ ആനന്ദിന്റെ നേർക്ക് തിരിഞ്ഞു.*

“നിന്റെ കൈയിൽ പണമില്ലേ?” അദ്ദേഹം ചോദിച്ചു—കുറ്റപ്പെടുത്തുന്ന രീതിയിലല്ല, ശാന്തമായി.*

ആനന്ദ് നിശ്ശബ്ദമായി തലകുലുക്കി.—⟨രക്ഷപ്പെടാൻ വഴിയില്ല.-

മുറി നിശ്ശബ്ദമായി. അവരുടെ അവസ്ഥയുടെ ഭാരം ഒരു കല്ലുപോലെ താഴേക്ക് അമർന്നു.*

സിവദാസ് നിശ്ചലനായി നിന്നു—ചിന്തിച്ചുകൊണ്ട്.

നിശ്ശബ്ദത നീണ്ടു, കനത്തതും അസ്വസ്ഥത നിറഞ്ഞതുമായി.*

പിന്നെ… യാതൊരു മുന്നറിയിപ്പുമില്ലാതെ, അദ്ദേഹം വീണ്ടും ആദിയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു—ഇത്തവണ അവളോട് നേരിട്ട് സംസാരിച്ചു:*

“നീ എനിക്കുവേണ്ടി ജോലി ചെയ്യുമോ?”*

പരുഷമായല്ല. ആവശ്യപ്പെടുന്ന രീതിയിലുമല്ല. വെറുമൊരു നേരിട്ടുള്ള ചോദ്യം മാത്രം.*

ആനന്ദിന്റെ ഹൃദയം ഒന്ന് പിടഞ്ഞു.

ജോലി? സിവദാസിനുവേണ്ടി? പക്ഷേ എന്തുതരം ജോലിയാണ്…?

ആദി അമ്പരന്ന് മുകളിലേക്ക് നോക്കി.

അവളുടെ ഇരുണ്ട കണ്ണുകൾ ശിവദാസിന്റേതുമായി കണ്ടുമുട്ടി—സ്ഥിരവും, വായിച്ചെടുക്കാനാകാത്തതും.*

ആനന്ദ് മരവിച്ചുപോയി. അവന്റെ മനസ്സ് പാഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു: *‘ജോലി’ എന്ന് അദ്ദേഹം എന്താണ് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്?*

ശിവദാസ് ഉടൻ വിശദീകരിച്ചില്ല.

അദ്ദേഹം അവളിൽ തന്നെ നോട്ടം പതിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു—അദേഹത്തിനു പ്രായമായെങ്കിലും ശക്തമായ മുഖത്ത് നിശ്ശബ്ദമായൊരു തീവ്രത.*

പിന്നെ ഒടുവിൽ… അദ്ദേഹം കൂട്ടിച്ചേർത്തു:*

“എന്റെ ഫാംഹൗസിൽ എനിക്ക് സഹായം വേണം.”*

അത് കേൾക്കാൻ നിരുപദ്രവകരമായി തോന്നി—പക്ഷേ അദ്ദേഹം അത് പറഞ്ഞ രീതിയിൽ എന്തോ… ശരിയല്ലാത്തതായി തോന്നി.

ആനന്ദിന്റെ വയർ പിരിഞ്ഞുമുറുകി.

*ശിവദാസിന് തന്റെ ഫാംഹൗസിൽ സഹായം വേണമായിരുന്നോ?*

അത് സത്യസന്ധമായ ജോലിയാണെന്ന് തോന്നി—കളപറിക്കൽ, പാചകം, വൃത്തിയാക്കൽ… പക്ഷേ എന്തുകൊണ്ടാണ് അദ്ദേഹം *ആധി*യോട് പ്രത്യേകമായി ചോദിച്ചത്? അവളുടെ ഭർത്താവിനോട് ചോദിക്കാത്തത്?

ശിവദാസ് ക്രൂരനായ മനുഷ്യനൊന്നുമല്ല… പക്ഷേ അദ്ദേഹം ആദിയെ നോക്കുന്ന രീതി വ്യക്തമാക്കിയിരുന്നു: ഇത് വീട്ടുജോലികളെക്കുറിച്ചായിരുന്നില്ല.*

അദ്ദേഹതിന് മറ്റെന്തോ വേണമായിരുന്നു.*

ആദി ആനന്ദിനെ നോക്കി—നിശ്ശബ്ദമായി അനുവാദം ചോദിച്ചുകൊണ്ട്.

ആനന്ദ് മടിച്ചു.

അവന് ഇല്ലെന്ന് പറയണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആദിയെ സംരക്ഷിക്കണം. അവളെ അങ്ങനെ നോക്കുന്ന ഈ വൃദ്ധന്റെ കൂടെ അവളെ എങ്ങോട്ടും അയക്കരുത്.*

പക്ഷേ… അവരുടെ കൈയിൽ പണമൊന്നുമില്ലായിരുന്നു.

വാടകയില്ല. പുറത്താക്കപ്പെട്ടാൽ ആഴ്ചകളോളം ഭക്ഷണത്തിനുപോലും സുരക്ഷയില്ല.

ശിവദാസ് ക്ഷമയോടെ കാത്തുനിന്നു, കൈകൾ പിണച്ചുകെട്ടി, അവരെ രണ്ടുപേരെയും നോക്കിക്കൊണ്ട്.*

പിന്നെ ആനന്ദ് കഠിനമായി വിഴുങ്ങി—ഏറ്റവും നേരിയൊരു തലയാട്ടൽ നൽകി.*

ആദി പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു.

അവളുടെ ഹൃദയം ശക്തമായി മിടിച്ചു, പക്ഷേ അവൾ എതിർത്തില്ല. അവൾ ശിവദാസിന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു—പുറമേ ശാന്തയായി, ഉള്ളിൽ പരിഭ്രാന്തയായി.*

ശിവദാസ് അംഗീകാരത്തോടെ ചെറുതായി തലയാട്ടി.*

“നാളെ രാവിലെ,” അദ്ദേഹം ഉറച്ച സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു. “എന്റെ ഫാംഹൗസിലേക്ക് വരൂ.” എന്നിട്ട് അവളെ അടിമുടി ഒന്നു നോക്കി.

പി ന്നെ മറ്റൊരു വാക്കുപോലും പറയാതെ അദ്ദേഹം തിരിഞ്ഞ് പോയി—അദ്ദേഹത്തിന്റെ കനത്ത കാൽച്ചുവടുകൾ വഴിയിലൂടെ അകന്നുപോകുന്ന ശബ്ദം

മങ്ങി.